دکتر علی شریعتی....

IRAN

ارواح زبون,آدمکهای ذلیل!....

بهترین فرشته ها همین شیطان بود.

مرد و مردانه ایستاد و گفت:نه,سجده نمیکنم,تو را سجده میکنم اما این ادمکهای کثیفی راکه از گل متعفن ساخته ای

این موجود ضعیف و نکبتی را که برای شکم چرانی,خدا و بهشت و پرستش و عظمت و بزرگواری و اخرت و حق شناسی و همه چیز و همه کس را فراموش میکند

برای یک شکم انگور یا خرما یا گندم,گوسفند وار پوزه اش را به زمین فرو میبرد و چشمش را بر آسمان و بر تو میبندد,سجده نمیکنم!!!!!

نه,من سجده نمیکنم........

tina_2008

آغازی دیگر

زمستان و سکوت پایان می گیرد
و دو پاره ابر،
از دو سوی آسمان به راه می افتند.
شلاق نا پیدای نسیمی شوق زده،
آن دو را به روی هم می راند.
یکی تیره و گرفته و عبوس،
بر چهره اش اخمی تند
و در سینه اش
صاعقه ها و تندرها و رعدهای دیوانه و مهیب به بند کشیده،
بی قرار انفجار،
و دیگری همچون کبوتری سپید،
به لطافت خیال دخترک معصومی،
در بستر ناز نیم شبان که سیمای تابناک و نیرومند پدر را
که فردا از سفر باز خواهد گشت،
در رویای شیرین یک نیمه شب تابستان می پرورد.
سبک بار،همچون روح پارسایی!
لطیف،همچون روح مهربانی!
پاک،همچون قلب روستایی!
سپید،همچون صلح!
صمیمی،همچون آشتی!
سبک،همچون نفس کشیدنی پس از گریستن!
روشن،همچون دیداری پس از بازگشت!
و زیبا...؟
زیبا...همچنان پاره ی ابر سپید گوشه ی آسمان!
در نخستین بامداد شسته ی خلقت،
می بینم که دو پاره ابر،
آرام و خوش آهنگ به سراغ هم آمدند.
ناگهان برقی زد و قهقه ی دیداری،
و دو نیمه سیب سقراطی،یک سیب شد.
و باریدن گرفت Razz

IRAN

آشنای ناشناس!........

در مرز پایان هستی ایستاده ام,به قفا میگرم

همه پیامبران حکیمان و هنرمندان و شاعران تاریخ را از دوردست ها میبینم,

که پیشاپیش امت خویش ایستاده اند و از اینجا که من ام,سخن میگویند.

هیچ بیراهه ای ناشناس در پیش پایم,مرا به سرمنزل مجهولی نمیخواند.

به راه افتاده,

در هیچ منزلی بر سر راه درنگ نکرده ام

هیچ دعوتی را نپذیرفته ام

آمدم و امدم

تا بدین جا رسیدم

تا ((آن))*را یافتم.

.....................................
(آن) در ادبیات به معنای وجود حقیقی و برتر میباشد.

tina_2008

او

در دل سیاه شب،
هر ستاره ایی که سر می زند،اوست.
چشمک هر ستاره ایی،
نگاه دزدانه ی اوست که مرا پیغام می دهد:
که در زمین تنها نیستی،
که مرا غروب نیست،
مرا با تو جدایی نیست،
مرا بی تو زندگانی نیست،
مرا بی تو سرنوشتی نیست،سرگذشتی نیست.
هر ستاره ایی مرا مژده ای است که او هست،که اوست.
که او خورشید بی غروب من است.
که او وصال بی فراق من است.
او در دم هر نفس من است.
در کوبه ی هر نبض من است.
طعم هر طعامم اوست.
عطر هر شرابم اوست.
عطر هر یاسی نجوای اوست.
وزش هر نسیمی نوازش اوست.
قطره ی هر شبنمی اشک اوست.
عاشقی رنگ سمند او.
آسمان،پرتوی از سر در اوست.
مخمل ابر،گل پیکر اوست.
ساقه ی صبح،بر و بالایش،
نغمه ی وحی خدا آوایش،
آرزو طرحی از اندامش،
مژده نقشی است ز پیغامش،
زندگی رایحه ی پیرهنش،
جان من تشنه ی نوش دهنش. Question

IRAN

چه سفری!چه دنیایی!....

اگر ایمان نباشد زندگی تکیه گاهش چه باشد؟

اگر عشق نباشد زندگی را چه آتشی گرم کند؟

اگر نیایش نباشد زندگی را به چه کار شایسته ای صرف توان کرد؟

اگر انتظار ((مسیح))ی,امام ((قائمی))ی,((موعود))ی در دل نباشد,ماندن برای چیست؟

اگر میعادی نباشد رفتن چرا؟

اگر دیداری نباشد دیدن چه سود؟

و اگر بهشت نباشد,صبر بر رنج و تحمل زندگی دوزخ چرا؟

اگر ساحل آن رود مقدس دنباشد,بر