اشعار محمد حسين شهريار

amooreza

اين تاپيك رو به درخواست دوست خوبم شيرين يا همون baran-x ايجاد كردم و ايشالا به زودي بنابر درخواست چندنفر از عزيزان ديگه مون از اساتيد شعرنو يا معاصر تاپيكهاي متنوعي ايجاد ميشه تا طرفداران شاعران ديگه هم از اين بخش استفاده بيشتري ببرند. ضمن اينكه براي دوستاني كه به بخش مشاعره علاقمندن و كتاب هاي منظورشون در دسترسشون نيست و يا حضور ذهن ندارن براي نوشتن بيت (ابيات) مورد نظرشون تو مشاعره ٬ دارم تلاش ميكنم آرشيو بي نظيري از كتابهاي الكترونيكي با فورمت (PDF) از شاعران نامي اين سرزمين تو بخش گفتگوي آزاد و تاپيك كتابهاي الكترونيكي براي استفاده شما دوستان خوبم قرار بدم تا ازين به بعد زحمتشون رو كم و تمايل و رغبتشون رو دوچندان كنم.اميدوارم بتونم كمك كوچكي كرده باشم.
بازم از دوست خوبم شيرين عزيز براي حمايت اين تاپيك تازه و همچنين دوستان خوبي كه باحضورشون درين بخش بمن انرژي بيشتري براي خدمتگزاري ميدن ٬ بي نهايت سپاسگزارم.
خوب باشيد.
ياحق.
شيرين خانم بسم اله :

setare_soheil

مناجات

عـلي اي هـماي رحـمت تـو چـه آيـتي، خـدا را
کـه به مـا سـوا فـکـندي هـمـه سـايـهً هـما را

دل اگـر خـداشـنـاسي هـمـه در رخ عـلي بـيـن
بـه عـلـي شـنـاخـتـم مـن به خـدا قـسم خـدا را

بـه خـدا کـه در دو عـالـم اثـر از فـنـا نـمــانـد
چـو عـلي گـرفـتـه بـاشـد سـرچـشـمـهً بـقـا را

مگـراي صحاب رحمت تو بباري ار نه دوزخ
بـه شـرار قـهـر سـوزد هـمـه جان ما سـوا را

بـرو اي گـداي مـسـکـيـن در خـانه عـلي زن
کـه نـگـيـن پـادشـاهـي دهــد از کــرم گـدا را

بجـز از علي که گويد به پـسر که قـاتـل من
چو اسيـر توسـت اکنون به اسـيـر کـن مـدارا

بـه جـز از عـلي که آرد پسري ابوالعـجايب
کـه عـلـم کـنـد بـه عـالــم شـهــداي کــربـلا را

چو به دوست عهـد بـندد ز مـيـان پـاکـبازان
چـو عـلي که مي تـواند که به سـر بـرد وفا را

نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
مـتـحـيـرم چـه نــامـم شـــه مــلـک لافـتـي را

به دو چشم خونـفشانم هـله اي نسيم رحمت
کـه ز کـوي او غـبـاري بـه مـن آر، تـوتـيـا را

به امـيـد آنکـه شايـد بـرسد به خاک پـايـت
چـه پـيـامـهـا سـپـردم هـمه سـوز دل صـبـا را

چو تويي قضاي گردان، به دعاي مستمندان
کـه ز جـــان مـا بـگـردان ره آفـت قــضـــا را

چه زنم چو ناي هـر دم ز نواي شوق او دم
کـه لـسـان غـيـب خـوشـتـر بـنوازد اين نوا را

هـمه شب در اين اميدم که نسيم صبحگاهي
بـــه پــيــام آشــنـايـــي بـــنــوازد آشـــنـــا را

ز نـواي مرغ ياحـق بـشـنو کـه در دل شب
غم دل به دوست گفتن چه خوش است شهـريارا

sima_bl

انتظار

باز امشب اي ستاره تابان نيامدي
باز اي سپيده شب هجران نيامدي

شمعم شكفته بود كه خندد بروي تو
افسوس اي شكوفه خندان نيامدي

زنداني تو بودم و مهتاب من چرا
باز امشب از دريچه زندان نيامدي

با ما سر چه داشتي اي تيره شب كه باز
چون سرگذشت عشق به پايان نيامدي

شعر من از زبان تو خوش صيد دل كند
افسوس اي غزال غزلخوان نيامدي

گفتم بخوان عشق شدم ميزبان ماه
نامهربان من تو كه مهمان نيامدي

خوان شكر به خون جگر دست مي دهد
مهمان من چرا به سر خوان نيامدي

نشناختي فغان دل رهگذر كه دوش
اي ماه قصر بر لب ايوان نيامدي

گيتي متاع چون منش آيد گران به دست
اما تو هم به دست من ارزان نيامدي

صبرم نديده اي كه چه زورق شكسته اي است
اي تخته ام سپرده به طوفان نيامدي

در طبع شهريار خزان شد بهار عشق
زيرا تو خرمن گل و ريحان نيامدي

sima_bl

تو بمان و دگران

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
رفتم از كوي تو ليكن، عقب سر نگران

ما گذشتيم و گذشت آنچه تو با ما كردي
تو بمان و دگران واي به حال دگران

رفته چون مه به مجاقم كه نشانم ندهند
هر چه آفاق بجويند كران تا به كران

مي روم تا كه به صاحب نظري باز رسم
محرم ما نبود ديده كوته نظران

دل چون آينه اهل صفا مي شكنند
كه ز خود بي‌خبرند اين ز خدا بي‌خبران

دل من دار كه در زلف شكن در شكنت
يادگاري است ز سر حلقه شوريده سران

گل اين باغ به جز حسرت و داغم نفزود
لاله رويا تو ببخشاي به خونين جگران

ره بيدادگران بخت من آموخت ترا
ورنه دانم تو كجا و ره بيدادگران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن
كاين بود عاقبت كار جهان گذران

شهريارا غم آوارگي و در به دري
شورها دردلم انگيخته چون نوسفران

mahdisagheb

محمدحسین شهریار

سید محمدحسین بهجت تبریزی (۱۲۸۵ - ۲۷ شهریور ۱۳۶۷) متخلص به شهریار (قبل از آن بهجت) شاعر ایرانی بود که شعرهایی به زبان‌های فارسی و ترکی آذربایجانی دارد. از شعرهای معروف او می‌توان به «علی ای همای رحمت» و «آمدی جانم به قربانت» به فارسی و «حیدر بابایه سلام» (به معنی سلام بر حیدر بابا) به ترکی آذربایجانی اشاره کرد. روز وفات این شاعر در ایران روز ملی شعر نام‌گذاری شده‌است.

زندگی

شهریار به سال ۱۲۸۵ درتبریز متولد شد.دوران طفولیت خود را در روستای مادری قایش قورشاق و روستای پدری خشکناب در بخش قره‌چمن آذربایجان ایران سپری نمود . پدرش حاج میر آقا خشکنابی نام داشت که در تبریز وکیل بود. پس از پایان سیکل اول متوسطه در تبریز در سال ۱۳۰۰ برای ادامهٔ تحصیل از تبریز به تهران رفت و در مدرسهٔ دارالفنون (تا ۱۳۰۳) و پس از آن در رشتهٔ پزشکی ادامهٔ تحصیل داد. حدود شش ماه پیش از گرفتن مدرک دکتری «به علل عشقی و ناراحتی خیال و پیش‌آمدهای دیگر» ترک تحصیل کرد (زاهدی ۱۳۳۷، ص ۵۹). پس از سفری چهارساله به خراسان برای کار در ادارهٔ ثبت اسناد مشهد و نیشابور، شهریار به تهران بازگشت و به سال ۱۳۱۵ در بانک کشاورزی استخدام و پس از مدتی به تبریز منتقل شد. بعدها دانشگاه تبریز وی را يکی از پاسداران شعر و ادب ميهن خواند و عنوان استاد افتخاری دانشکده ادبيات تبريز را نیز به وی اعطا نمود شهریار پس از انقلاب ۱۳۵۷، شعرهایی در مدح نظام جمهوری اسلامی و مسئولین آن، از جمله روح الله خمینی و سید علی خامنه‌ای و نیز اکبر هاشمی رفسنجانی (انتشار پس از مرگ شهریار)سرود.

شهریار در روزهای آخر عمر به دلیل بیماری در بیمارستان مهر تهران بستری شد و پس از مرگ در ۱۳۶۷، بنا به وصیت خود در مقبرةالشعرا در تبریز دفن شد. شهریار دو دختر به نام‌های شهرزاد و مریم و یک پسر به نام هادی داشت.

عشق و شعر
گفته می‌شود، شهریار سال آخر رشته پزشکی بود که عاشق دختری شد. پس از مدتی خواستگاری نیز از سوی دربار برای دختر پیدا می‌شود. گویا خانواده دختر با توجه به وضع مالی محمدحسین تصمیم می‌گیرند که دختر خود را به خواستگار مرفه‌تر بدهند. این شکست عشقی بر شهریار بسیار گران آمد و با این که فقط یک سال به پایان دوره ۷ ساله رشته پزشکی مانده بود ترک تحصیل کرد. غم عشق حتی باعث مریضی و بستری شدن وی در بیمارستان می‌شود. ماجرای بیماری شهریار به گوش دختر می‌رسد و همراه شوهرش به عیادت محمد در بیمارستان می‌رود. شهریار پس از این دیدار در بیمارستان شعری را که دو بیت آن در زیر آمده است، در بستر می‌سراید. این شعر بعد ها با صدای غلامحسین بنان به صورت آواز خوانده شد.

* آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
* بی وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

...

* نازنینا ما به ناز تو جوانی داده‌ایم
* دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

شهریار بعد از این شکست عشقی که منجر به ترک تحصیل وی می شود به صورت جدی به شعر روی می آورد و منظومه های زیادی را می سراید. وی اولین دفتر شعر خود را در سال ۱۳۰۸ با مقدمه ملک‌الشعرای بهار، سعید نفیسی و پژمان بختیاری منتشر کرد. بسیاری از اشعار او به فارسی و ترکی آذربایجانی، جز آثار ماندگار این زبان‌هاست. منظومه حیدربابایه سلام، سروده شده به سال ۱۳۳۳، از مهم‌ترین آثار ادبی ترکی آذربایجانی شناخته می‌شود.

شعرها و کتاب ها
* حیدر بابایه سلام، شعر ترکی
* کلیات محمد حسین شهریار، مجموعه اشعار به زبان فارسی

amooreza

حيدربابا

حيدربابا نام کوهى در زادگاه استاد محمد حسين بهجتى تبريزى ملقب به شهريار است . منظومة « حيدربابايه سلام » نخستين بار در سال ١٣٣٢ منتشر شد و از آن زمان تا کنون به زبانهاى مختلفى ترجمه شده است . ليکن ترجمه بى بديل آن به شعر منظوم فارسى توسط دکتر بهروز ثروتيان شاهکارى ماندگار است . مترجم در توضيح هدف خود از انجام اين کار بسيار دشوار مى گويد : « زيبايى يک شعر در وزن و آهنگِ کلماتِ همنشين در يک بيت و هماهنگى آواها از نظر نرمى و درشتى و حتى برداشت و فروداشتِ حرکات نهاده شده که ذوق و استعداد هنرمند آنها را به هم دوخته ، است تا خواست دل او را به صورتى مؤثر و دل انگيز بيان کند . از همين روست که هر گونه تغيير در صورتِ شعر زيبايى و دلربايى آن را پريشان مى سازد بى آنکه شايد به شکل خيالى يا معنى آن لطمه اى بزند . » با اين حال مترجم معتقد است که هيچ ترجمه اى قادر به انتقال کاملِ بار احساسى و معنوى موجود در اين اثر نيست . منتقدان در توجيه ترجمه زيباى ايشان اين مثل فرانسوى را متذکر شده اند که : ترجمه به زن مى ماند اگر وفادار باشدزيبا نيست واگر زيبا باشد وفادار نيست .
حيدربابا سندى زنده است ، و پرده اى رنگين و برجسته از زندگى در روستا را نشان مى دهد . مضمون اغلب بندهاى آن شايستة ترسيم و نقاشى است . زيرا از طبيعت جاندار سرچشمه مى گيرد . قلب پاک و انسان دوستِ شهريار بر صحنه ها نور مى ريزد و خوانندگان شعرش را به گذشت هاى دور مى برد . نيمى از اين منظومه نامنامه و يادواره است که شاعر در آن از خويشان وآشنايان و مردم زادگاه خود و حتى چشمه ها و زمينها و صخره هاى اطراف خشگناب نام مى برد و هر يک را در شعر خود جاودانگى مى بخشد .

787878787878787878787878787878787878787878787878787878787878787

آذرى :

(١)
حيدربابا ، ايلديريملار شاخاندا
سئلر ، سولار ، شاققيلدييوب آخاندا
قيزلار اوْنا صف باغلييوب باخاندا
سلام اولسون شوْکتوْزه ، ائلوْزه !
منيم دا بير آديم گلسين ديلوْزه

فارسى :

(١)
حيدربابا چو ابر شَخَد ،‌ غُرّد آسمان
سيلابهاى تُند و خروشان شود روان
صف بسته دختران به تماشايش آن زمان
بر شوکت و تبار تو بادا سلام من
گاهى رَوَد مگر به زبان تو نام من

آذرى :

(٢)
حيدربابا ، کهليک لروْن اوچاندا
کوْل ديبينَّن دوْشان قالخوب ، قاچاندا
باخچالارون چيچکلنوْب ، آچاندا
بيزدن ده بير موْمکوْن اوْلسا ياد ائله
آچيلميان اوْرکلرى شاد ائله

فارسى :

(٢)
حيدربابا چو کبکِ تو پَرّد ز روى خاک
خرگوشِ زير بوته گُريزد هراسناک
باغت به گُل نشسته و گُل کرده جامه چاک
ممکن اگر شود ز منِ خسته ياد کن
دلهاى غم گرفته ، بدان ياد شاد کن

************************
دوستاني كه علاقمند به قرار دادن ادامه مجموعه حيدر بابا هستن ٬ خواهشا بترتيب شماره شعر پيش ببرن.

لطفا دوستان آذري زبانمون تنها تاپيك آذري سايت رو حمايت كنن تا بعدا براشون حرف در نيارن !!!! Wink

خوب باشيد(البته با لهجه ش شما بخونيد) Mad