ミ★ミ انجمن طرفداران اندیشه های دکتر شریعتی ミ★ミ

MehR

** بگذار **

بگذار سپیده سر زند .

چه باک که من بمیرم و شبنم فرو خشکد .

و شبگیر خاموش شود و شباهنگ گنگ گردد .

و مهتاب رنگ بازد و ستاره ی سحری باز گردد .

و راه کهکشان بسته شود …

بگذار سپیده سر زند و پروانه به سوی آفتاب پر کشد .

setare_soheil

" بسوزم "

چه امید بندم در این زندگانی
که در نا امیدی سر آمد جوانی

سر آمد جوانی و ما را نیامد
پیام وفایی از این زندگانی

بنالم ز محنت همه روز تا شام
بگریم ز حسرت همه شام تا روز

تو گیی سپندم بر این آتش طور
بسوزم از این آتش آرزوسوز

بود کاندرین جمع نا آشنایان
پیامی رساند مرا آشنایی ؟

شنیدم سخن ها ز مهر و وفا ، لیک
ندیدم نشانی ز مهر و وفایی

چو کس با زبان دلم آشنا نیست
چه بهتر که از شکوه خاموش باشم

چو یاری مرا نیست همدرد ، بهتر
کا از یاد یاران فراموش باشم

ندانم در آن چشم عابد فریبش
کمین کرده آن دشمن سیه کیست ؟

ندانم که آن گرم و گیرا نگاهش
چنین دل شکاف و جگر سوز از چیست ؟

ندانم در آن زلفکان پریشان
دل بی قرار که آرام گیرد ؟

ندانم که از بخت بد ، آخر کار
لبان که از آن لبان کام گیرد ؟

hailfellow

با خود فكر مي كنم كه چگونه است كه ما در اين سر دنيا عرق مي ريزيم و وضعمان اين است و انها در ان سر دنيا عرق مي خورند و وضعشان ان است نمي دانم مشكل در نوع عرق است يا در ريختن و خوردن

از دکترعلی شریعتی

catCAT

مسلمان واقعی کیست

«دکتر علی شریعتی»

اسلام، شکل ظاهری دارد و هر کس شهادتین را بر زبان جاری کند، در زمره مسلمانان است اما ایمان یک امر واقعی و باطنی است و جایگاه آن قلب آدمی است، نه زبان و ظاهر او. بنابراین ایمان بالاتر و برتر از مسلمانی است. در آیات قرآن آمده است: "اعراب گفتند که ما ایمان آورده‏ایم، ای پیامبر! به آن‏ها بگو که اسلام آورده (تسلیم شده‏اید) و هنور ایمان در دلهای شما وارد نشده است".(1) اسلام ممکن است انگیزه‏های مختلفی داشته باشد، حتی انگیزه‏های مادی و منافع شخصی، ولی ایمان حتماً از انگیزه‏های معنوی سرچشمه میگیرد. امام باقر(ع) میفرماید: "ایمان اقرار است و عمل، و اسلام اقرار بدون عمل است".(2) امام صادق(ع) میفرماید: "ایمان شریک اسلام میشود، ولی اسلام شریک ایمان نیست".(3)در روایتی دیگر امام باقر(ع) فرمود: "ایمان آن است که در دل مستقر شود و بنده را به سوی خدا کشاند و اطاعت خدا و گردن نهادن به فرمانش مصدّق آن باشد، ولی اسلام گفتار و کردار ظاهری است".(4)مؤمن واقعی کسی است که به همه دستورهای اسلام عمل نماید؛ واجبات را انجام دهد و محرّمات را ترک نماید یعنی ایمان واقعی همراه عمل است و عملش باید مطابق با ایمانش باشد.در بعضی آیات آمده است: "مومنان کسانی اند که چون یاد خدا شود، دلهاشان ترسان میشود و چون آیات الهی برایشان خوانده شود، ایمانشان افزون میشود و بر پروردگار خود توکّل میکنند. آنان که نماز را بر پا میدارند و از آنچه روزیشان داده‏ایم، انفاق میکنند. آنان مؤمنان واقعی هستند".(5) خداوند در این آیات وصف مؤمنان واقعی را بیان کرده، در آیات دیگر مانند آیات اوّل سوره مؤمنون نیز اوصاف مؤمنان واقعی را بیان فرموده است.

پی نوشت‏ها: 1. اصول کافی، ج 3، ص 39.2. همان، ص 42.3. همان، ص 41.4. حجرات (49) آیه 14.5. انفال (8)
آیات 2 - 4.

خدایا:

کافر کیست؟ مسلمان کیست؟ شیعه کیست؟ سنی کیست؟

مرزهای درست هرکدام ، کدام است؟

من آرزو می کنم که روزی سطح شعور و شناخت مذهبی ، در این تنها کشور شیعه جهان ، به جایی برسد که سخنگوی رسمی مذهب ما‌ «فاطمه» را آنچنان که سلیمان کتانی - طبیب مسیحی - شناسانده است، و «علی» را آنچنان که دکتر جورج جرداق - طبیب مسیحی - توصیف میکند و «اهل بیت» را آنچنان که ماسینیون کاتولیک تحقیق کرده است و «ابوذر غفاری» را آنچنان که جودة السحار نوشته است و حتی «قرآن» را آنچنان که بلاشر - کشیش رسمی کلیسا - ترجمه نموده است و «پیغمبر» را آنچنان که ردنسن - محقق یهودی - میبیند، بفهمد و ملت شیعه و محبان اهل بیت و متولیان رسمی ولایت و مدعیان مذهب حقه جعفری روزی بتوانند به ترجمه آثار این کفار رسمی!! توفیق یابند.
خدایا این مردم شیعه اند ، شیعه علی ، تنها پیروان اهل بیت ، تنها ملتی که حق را تشخیص داده اند و چهره پرشکوه علی را و عظمت های خاندان علی را یافته اند؟؟
و دکتر بنت الشاطی ، استاد دانشگاه و نویسنده توانایی ، که قلمش و عمرش همه در خدمت زنان اهل بیت ، که میگفت:(من در این خانه زندگی میکنم )، سنی است؟
و بلاشر که روحانی رسمی مسیحیت بود و چهل سال در تحقیق و ترجمه قرآن رنج برد و بر روی آیات کور شد کافر است؟
و ماسینیون که دریایی از دانش بود و ۲۷ سال تمام در زندگی سلمان، نخستین بنیانگذار تاریخ شیعه در ایران، غرق شد و هرگاه از فاطمه ، از عرفان اسلامی و از سلمان سخن میگفت ، سراپا مشتعل میشد کافر است؟

خدایا:

به من بگو ، تو خود چگونه میبینی؟ چگونه قضاوت میکنی؟

آیا عشق ورزیدن به اسمها تشیع است؟ یا شناخت مسمی ها ؟؟

«دکتر علی شریعتی»

MehR

وقتی که دیگر نبود من به بودنش نیازمند شدم، وقتی که دیگر رفت من به انتظارآمدنش نشستم،

وقتی که دیگر نمی توانست مرا دوست داشته باشد من او را دوست داشتم،

وقتی که او تمام کرد من شروع کردم ، وقتی او تمام شد من آغاز شدم وچه سخت است تنها متولد شدن!

مثل تنها زندگی کردن است مثل تنها مردن است.

........دارد مشکل می شود ، تحمل یکدیگر برایمان سنگین شده است ،

هنوز جرات آن را نیافته ام که در برابر هم قرار گیریم ، هنوز هم با هم روبرو نشده ایم ،

از ترس چنین حادثه ای است که من همواره شلوغ می کنم ، حرفهای دیگر و چیزهای دیگر را

به میان می ریزیم تا خودمان در آن ها گم شویم و درست، روشن به چشم هم نیائیم ...

دیوار عریان روح یکدیگر، تحمل پذیر نیست ... تو چه بی باکانه خودت را نشان دادی ،

باید کم کم بدان عادت کنیم ، یک باره نمیتوان با هم بود ، باید جرعه جرعه از هم بنوشیم ...

یک جور دیگری شد ، دیگر حرف زدن از هرچه جز از خودمان محال است ... تو هرگونه فریبی را گرفتی.

....... من در برابر تو کیستم؟ و آنگاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم

و مرا صدفی که مرواریدم توئی و خود را اندامی که روحت منم و مرا سینه ای که دلم توئی

و خود را معبدی که راهبش منم و مرا قلبی که عشقش توئی و خود را شبی که مهتابش منم

و مرا قندی که شیرینی اش توئی و خود را طفلی که پدرش منم و مرا شمعی که پروانه اش توئی

و خود را انتظاری که موعودش منم و مرا التهابی که آغوشش توئی و خود را هراسی که پناهش منم

و مرا تنهائی که انیسش توئی و ناگهان سرت را تکان می دهی

و می گویی : نه ، هیچ کدام! هیچ کدام ، این ها نیست ،

چیز دیگری است ، یک حادثه دیگری و خلقت دیگری و داستان دیگری است

و خدا آن را تازه آفریده است. هرگز ، دو روح ، در دو اندام این چنین با هم آشنا نبوده اند ،

این چنین مجذوب هم و خویشاوند نزدیک هم و نزدیک هم نبوده اند ... نه ، هیچ کلمه ای میان ما جایی نمی یابد ...

سکوت، این جاذبه مرموزی را که مرا به اینکه نمی دانم او را چه بنامم چنین جذب کرده است

بهتر می فهمد و بهتر نشان می دهد...

maryam_sorena

چشمهایم را كور می كنم.

پاهایم را می شكنم.
انگشتانم را بند بند می برم.

سینه ام را می شكافم.
حتی زبانم را می برم و لبم را می دوزم.
اما قلبم را به بیگانه نمیدهم.

دكترعلی شریعتی

MehR

دل من هميشه تعطيل بوده است و عقلم و عقيده ام و علمم

مجالي به او نمي داده اند.اين سه تا*ع* هرگز فرصتي به آن

*ع* چهارمي نمي داده تا خودي بنمايد و نويسندگي گلي

است كه تنها از اين چهارمين *عين* آب مي نوشد.

MehR

ای خوبی خوب!

اینک با دامنی پر از خوب ترین گوهرهای زمانه،

دستی پر از زیباترین زیورهای زمین آمده ام

تا همه را،

هر چه را اندوخته ام،

به معبد پاک تو ای الهه ی مهر،

مهراوه قدسی من،وقف کنم.

من از معراج آسمان ها می آیم.

همه ی طبفات آسمان را گشته ام.

در دل ستاره باران نیمه شب های روشن و مهربان تابستان،

بر جاده های کهکشان،تاخته ام.

صحرای ابدیت را درنوردیده ام.

بال در بال فرشتگان،در فضای پاک ملکوت شنا کرده ام.

با خدایان،ایزدان،امشاسپندان،

با همه ی الهه ی زیبای آسمان،

با همه ی ارواح جاویدی که در نیروانای روشن و بی وزش،آرام یافته اند،

آشنا بوده ام.

از هرجا،از هریک،

یادی،یادگاری برایت هدیه آورده ام.

از سیمای هر کدام،زیباترین خط را ربوده ام.

از اندام هر یک،نازنین طرح را گرفته ام.

از هر گلی،افقی،دریایی،آسمانی،چشم اندازی،

رنگی دزدیده ام،

و با دست و دامنی پر از خط ها و رنگ ها

و طرح های آن سوی این آسمان زمینی،

از معراج نیم شبان تنهایی،

به دامان مهربان تو

-ای دامن حریر مهتاب شب های زندگی سیاه من-

فرود آمده ام.

نشسته ام تا آن ودیعه ها که از آسمان آورده ام

در دامن تو ریزم.

ای خوبی خوب!آیینه ی مهر!

MehR

هر گاه خدا را بیابی خود را گم می کنی ...

و

آنگاه که به خود می پردازی خدا گم شده ی توست.

DELGIR

پدرمومن من ... مادر مقدس من ...

نماز تو یک ورزش تکراری است بدون هیچ اثراخلاقی و اصلاح عملی و حتی نتیجه بهداشتی ! که صبح و ظهر و شب انجام می دهی اما نه معانی الفاظ و ارکانش را می دانی و نه فلسفه حقیقی و هدف اساسی اش را می فهمی. تمام نتیجه کار تو و آثار نماز تو این است که پشت تو قوز درآورد و پیشانی صافت پینه بست و فرق من بی نماز با تو نمازگزار فقط این است که من این دو علامت تقوی را ندارم! کسی با مخاطبی مشغول حرف زدن باشد اما خودش نفهمد که دارد چه می گوید؟ فقط تمام کوشش اش این باشد که با دقت و وسواس مضجکی الفاظ و حروف را از مخارج اصلی اش صادر کند. اگر هنگام حرف زدن "ص" را "س" تلفظ کند حرف زدنش غلط می شود اما اگر اصلا نفهمد چه حرفهایی می زند و به مخاطبش چه می گوید غلط نمی شود روزی پنج بار و هر بار چند بار با مقدمات و تشریفات دقیق و حساس پیش شما بیاید و با حالتی ملتمسانه و عاجزانه و اصرار و زاری چیزی را از شما بخواهد و ببینید که با وسواس عجیبی و خواهش همیشگی خود را تلفظ می کند اما خودش نمی فهمد که چه درخواستی از شما دارد چه حالتی به شما دست می دهد؟ شما به او چه می دهید؟ و وقتی متوجه شدید که این کار برایش یک عادت شده و یا بعنوان وظیفه یا ترس از شما هم انجام می دهد دیگر چه می کنید؟ گوشتان را پنبه نمی کنید؟ شعور دارد بدش بیاید همان رکعت اول اولین نمازش با یک لگد پشت به قبله از درگاه خود بیرونش می اندازد و پرتش می کند توی بدترین جاهای جهان سوم تا در چنگ استعمار همچون چهارپایان زبان بسته ی نجیب بار بکشد و خار هم نخورد و شکر خدا کند و در آرزوی بهشت آخرت در دوزخ دنیا زندگی کند و در لهیب آتش و ذلت و جهل و فقر خود ابولهب باشد و زنش حماله الحطب!!!
اگر خدا ترحم کند رهایش می کند تا همچون خر خراس تمام عمر بر عادت خویش در دوار سرسام آور بلاهت دور زند و دور زند و دور زند...... و در غروب یک عمر حرکت و طی طریق در این" مذهب دوری" به همان نقطه ای رسد که صبح آغاز کرده بود. با چشم بسته تا نبیند که چه می کند و با پوز بسته تا نخورد از آنچه می سازد! و این است بنده مومن آنچه عفت و تقوی می گوین نمازگزارانی که سخت غافلید و از نماز نیز. در خیالتان خدای آسمان را نماز می برید و در عمل بت های قرن را. خداوندان زمین را...
گنگ و عاجز عصر ابراهیم و سرزمین محمد نیستند....

« دکتر علی شریعتی »

( پدر ، مادر ، ما متهمیم )

MehR

ما می بینیم که پیغمبر اسلام در ۲۳ سال رسالتش ،

اسلام و تمام احکام و عقایدش را در همان سال اول مطرح نکرد ؛

به تدریج مطرح کرد : اول مسئله توحید را طرح کرد

و تا ۳ سال هیچ کلمه دیگری بر آن اضافه ننمود :

(( قولوا لا اله الا الله تفلحوا ))

خوب ، نماز چیست ؟ هنوز نمی خوانند !

روزه چیست ؟ هیچ !

حج ؟ اصلا ندارد !

زکات ؟ اصلا !

قید و بندی ، حدودی ، عملی ؟ اصلا

یک چیز فقط فکری است همین است که بتها را

در ذهنشان و اعتقادشان نفی کنیم و به خدا معتقدشان کنیم.

بنابر این کسانی که در ۳ سال اول مسلمان شدند

و به توحید معتقد شدند و مردند ،احتمالا « شرابخوار » بودند ،

« نماز نخوان » ، « روزه نگیر »‌ ، « حج نکن » ، و .... بودند

بعد از اینها در سال هفتم ، هشتم حجاب مطرح می شود ؛

یعنی بعد از هجده ، نوزده ،بیست سال کار روی مردم حجاب را مطرح می کند.

همچنین مسأله شراب مطرح می شود. شراب را چگونه طرح می کند ؟

از همان مکه نمی گوید که

« آهای مردم ، آهای ملت ، آهای عرب ها ،

تا به توحید معتقد می شوید ، باید دیگر تمام کارهایتان راست و ریست باشد »

! نه ! کی ؟ در سال های آخر بعثتش مسأله شراب را مطرح می کند .

محمد (ص) گفت :

((فیهما اثم کبیر و منافع للناس و اثمهما اکبر من نفعهما))

یعنی گناه دارد و نیز برایتان منفعتی دارد ؛

اینطور نیست که من آدم متعصبی باشم ،

ارزشش را ندانم و نفهمم ؛ نخیر ، قبول هم دارم ، درست ! اما زیانش بیشتر است .

شنونده در برابر چه کسی قرار می گیرد ؟ یک آدم روشنفکر که شعور دارد ،

تعصب ندارد و شراب را ، به صورت تابویی ،جنی ،

غولی نجس ، و متا فیزیکی و غیبی تلقی نمی کند ؛

اما به خاطر اینکه زیان های اجتماعی و انسانی زیاد دارد ،

در عین حال که منافعش را هم قبول دارد و می شناسد ، نفی اش می کند .

آدم حرف او را گوش می دهد ؛

اما هیچکس حرف آن ملایی را که می گوید ، « موسیقی حرام است » ،

ولی اصلا نه در عمرش موسیقی شنیده

و نه اگر بشنود می فهمد ، گوش نمی دهد !

ای کسی که می گویی « غنا» حرام است ،

اصلا تو می فهمی « غنا » چیست ؟

اصلا تو این را که این موزیک حماسی است

یا ملی است یا علمی است ، تشخیص می دهی ؟!

موسیقی هزار شعبه دارد ، تاریخ دارد ، نقش های گوناگون دارد ،

بنابراین وقتی که تو فتوا می دهی « حرام است » ، هیچکس گوش نمی کند ؛

برای اینکه تو نمی فهمی که چیست !

MehR

من از هیچ کس گله ای ندارم..از هیچ کس توقعی ندارم..

اگر کسی جانم را بگیرد..قلبم را از حلقومم بیرون بیاورد و دور بریزد...

تمام عمر آزارم بدهد...آتشم بزند. .. هر کاری کند...صبر میکنم!

از او ناراضی نخواهم بود..او را بد نخواهم دانست..به او بد نخواهم گفت..

چرا که می دانم انسان ها .دل ها.اندیشه ها و زندگی ها...

همه بازیچه های دست تقدیرند...!

maryam_sorena

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد ,
نمی خواهم بدانم کوزه گر از اندام بدنم چه خواهد ساخت؟
ولی بسیار مشتاقم از خاک گلویم سوتکی سازد
سوتک بدست کودکی گستاخ و بازیگوش و او یکریز و پی در پی
دم گرم خوشش را بر گلویم سخت بفشارد ,
و خواب خفتگان را آشفته تر سازد .
بذین سان بشکند در من ,
سکوت مرگبارم را .

maryam_sorena

نامم را پدرم انتخاب کرد!

نام خانوادگی ام را یکی از اجدادم!

دیگر بس است!

راهم را خودم انتخاب خواهم کرد...

MehR

شعر زبان شکست است.

شکست حسرت است و نفرت است

و شعر شکوه است و شکوه

شکایت است و ...

شعر زبان روح گرفتار و شکسته ای است

که از پس دیوار با نیمه ی دیگرش

که در آن سوی دیوار چشم به راه او است،

سخن می گوید.

از پس دیوار از آن بهشت گمشده اش

که از آن جا به این تبعیدگاهش راندند، حکایت می کند.

و در یک کلمه شعر، زبان سخن از ماوراء است.

منوی اصلي

عضويت سريع در كوچولو

تبليغات ویژه

مطالب گذشته

	صفحه اول سايت كوچولو -> انجمن طرفداران	زمان پيشفرض سايت: ساعت گرينويچ + 3.5 ساعت رفتن به صفحه قبلي 1, 2, 3 ... 46, 47, 48 ... 53, 54, 55 بعدي
صفحه 47 از 55