ミ★ミ انجمن طرفداران اندیشه های دکتر شریعتی ミ★ミ

MehR

ღღدو قلب ٬ღღعشقي را به سنگيني همه ي عالم٬به بلندي همه ي

آسمان ها٬به كشش همه كهكشان ها و به گرمي و روشني

همه ي آفتاب ها در خود مي كشند.چه سخت!چه لذت بخش!

چه بي تاب!در خيال نمي گنجد!

:?: :?: :?:

MehR

در این دنیا آفتاب همواره در سر زدن است

بهار همواره در رسیدن

و دل...

مدام در فهمیدن !

MehR

نمی دانم در طرح بزرگ خدا من

چه نقشی دارم و چه سرنوشتی؟!

ولی...

این قدر اطمینان دارم که بی هیچ نیست!

MehR

** به مناسبت سالروز تولد دکتر شریعتی **

میلادت بشارت آفتاب بود

و شکوه زیستن

بر بلندای قامت "ارشاد"

میلادت فریاد دادخواهی هابیل بود

و مژده حیات "انسان"

که

در شبستان بی ستاره زئوس

حضور ستاره وار پرومته را

مشتلقانی می طلبید

میلادت

زایش عشق بود و آگاهی

و تبسمی بر چهره انسان

طلوع خورشیدی اساطیری

در شب یلدای جهل

من ((مرد رفتن))م و این راه را باید نه با گام که با بال رفت

سفر...سفر پرواز است.(دکتر شریعتی)

maryam_sorena

دلیل بودن تو
هر کسی دوتاست .
و خدا یکی بود .
و یکی چگونه می توانست باشد ؟
هر کسی به اندازه ای که احساسش می کنند ، هست .
و خدا کسی که احساسش کند ، نداشت .
عظمت ها همواره در جستجوی چشمی است که آنرا ببیند .
خوبی ها همواره نگران که آنرا بفهمد .
و زیبایی همواره تشنه دلی است که به او عشق ورزد .
و قدرت نیازمند کسی است که در برابرش رام گردد .
و غرور در جستجوی غروری است که آنرا بشکند .
و خدا عظیم بود و خوب و زیبا و پراقتدار و مغرور .
اما کسی نداشت ...
و خدا آفریدگار بود .
و چگونه می توانست نیافریند .
زمین را گسترد و آسمانها را برکشید ...
و خدا یکی بود و جز خدا هیچ نبود .
و با نبودن چگونه توانستن بود ؟
و خدا بود و با او عدم بود .
و عدم گوش نداشت .
حرف هایی است برای گفتن که اگر گوشی نبود ، نمی گوییم .
و حرفهایی است برای نگفتن ...
حرف های خوب و بزرگ و ماورائی همین هایند .
و سرمایه ی هر کسی به اندازه ی حرف هایی است که برای نگفتن دارد ...
و خدا برای نگفتن حرف های بسیار داشت .
درونش از آنها سرشار بود .
و عدم چگونه می توانست مخاطب او باشد ؟
و خدا بود و عدم .
جز خدا هیچ نبود .
در نبودن ، نتوانستن بود .
با نبودن نتوان بودن .
و خدا تنها بود .
هر کسی گمشده ای دارد .
و خدا گمشده ای داشت ...

MehR

**ما و ماه**

ماه در اوج آسمان می رود،
و ما در گوشه ایی از شب،
همچنان به گفت و گوی دست ها
گوش فرا داده ایم و ساکتیم.
و در چشم های هم،یکدیگر را می خوانیم.
در چشم های هم،یکدیگر را می بخشیم.
و من همه ی دنیا را در چشم های او می بینم.
و او همه ی دنیا را در چشم های من می بیند.
و ما در چشم های هم ساکتیم.
و در چشم های هم می شنویم.
و در چشم های هم یکدیگر را می شناسیم،
یکدیگر را می بینیم.
و چشم در چشم هم
و گوش به زمزمه لطیف و مهربان دست ها خاموشیم.
و ماه در اوج آسمان می رود.

زندان قزل قلعه،سال 1343

golak

خوشبختی ما در سه جمله است

تجربه از دیروز، استفاده از امروز، امید به فردا

ولی ما با سه جمله دیگر زندگی مان را تباه می کنیم

حسرت دیروز، اتلاف امروز، ترس از فردا

MehR

هر یک از ما.در آغوش این خویشتن قصه گوی خویش.غرق افسانه ی

جادویی حیات گشته ایم و می دانستیم که ما...قصه مان یکی است و

افسانه مان یکی است.

SeTaReH_TaBaN

کوه ها،
اندوه هایی که در دل خدا انبوه شد
بادها آه های اویند
خورشید، چشم راست او
ماه، چشم چپش
و افق پلک های خونینش

MehR

زمستان و سکوت پایان می گیرد

و دو پاره ابر،

از دو سوی آسمان به راه می افتند.

شلاق نا پیدای نسیمی شوق زده،

آن دو را به روی هم می راند.

یکی تیره و گرفته و عبوس،

بر چهره اش اخمی تند

و در سینه اش

صاعقه ها و تندرها و رعدهای دیوانه و مهیب به بند کشیده،

بی قرار انفجار،

و دیگری همچون کبوتری سپید،

به لطافت خیال دخترک معصومی،

در بستر ناز نیم شبان که سیمای تابناک و نیرومند پدر را

که فردا از سفر باز خواهد گشت،

در رویای شیرین یک نیمه شب تابستان می پرورد.

سبک بار،همچون روح پارسایی!

لطیف،همچون روح مهربانی!

پاک،همچون قلب روستایی!

سپید،همچون صلح!

صمیمی،همچون آشتی!

سبک،همچون نفس کشیدنی پس از گریستن!

روشن،همچون دیداری پس از بازگشت!

و زیبا...؟

زیبا...همچنان پاره ی ابر سپید گوشه ی آسمان!

در نخستین بامداد شسته ی خلقت،

می بینم که دو پاره ابر،

آرام و خوش آهنگ به سراغ هم آمدند.

ناگهان برقی زد و قهقه ی دیداری،

و دو نیمه سیب سقراطی،یک سیب شد.

و باریدن گرفت...

SeTaReH_TaBaN

دیشب در خلوت تنهاییم آهسته بی تو گریستم
کاش صدای هق هق گریه ام را باد به تو می رساند ...

تا بدانی بی تو چه می کشم

کاش قاصدک به تو می گفت

این پیغام را می رساند که امید و آرزوهایم

بی تو آهسته آهسته در حال فرو ریختن است ...

SeTaReH_TaBaN

و هر روز او متولد می شود؛ عاشق می شود؛ مادر می شود؛ پیر می شود و می میرد ...
و قرنهاست كه او؛ عشق می كارد و كینه درو می كند چرا كه در چین و شیارهای صورت مردش به جای گذشت زمان جوانی بر باد رفته اش را می بیند و در قدمهای لرزان مردش؛ گامهای شتابزده جوانی برای رفتن و دردهای منقطع قلب مرد؛ سینه ای را به یاد می اورد كه تهی از دل بوده و پیری مرد رفتن و فقط رفتن را در دل او زنده می كند... و اینها همه كینه است كه كاشته می شود در قلب مالامال از درد...! و این رنج است.

SeTaReH_TaBaN

دکتر شریعتی انسانها را به چهار گروه زیر دسته بندی کرده است:

دسته اول
آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم نیستند
عمده آدمها. حضورشان مبتنی به فیزیک است. تنها با لمس ابعاد جسمانی آنهاست که قابل فهم می‌شوند. بنابر این اینان تنها هویت جسمی دارند.

دسته دوم
آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم نیستند
مردگانی متحرک در جهان. خود فروختگانی که هویتشان را به ازای چیزی فانی واگذاشته‌اند. بی‌شخصیتند و بی‌اعتبار. هرگز به چشم نمی‌آیند. مرده و زنده‌شان یکی است.

دسته سوم
آنانی که وقتی هستند هستند، وقتی که نیستند هم هستند
آدمهای معتبر و با شخصیت. کسانی که در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثیرشان را می‌گذارند. کسانی که همواره به خاطر ما می‌مانند. دوستشان داریم و برایشان ارزش و احترام قائلیم.

دسته چهارم
آنانی که وقتی هستند نیستند، وقتی که نیستند هم هستند
شگفت‌انگیزترین آدمها. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شکوهند که ما نمی‌توانیم حضورشان را دریابیم، اما وقتی که از پیش ما می‌روند نرم نرم آهسته آهسته درک می‌کنیم. باز می‌شناسیم. می‌فهمیم که آنان چه بودند. چه می‌گفتند و چه می‌خواستند. ما همیشه عاشق این آدمها هستیم.
هزار حرف داریم برایشان. اما وقتی در برابرشان قرار می‌گیریم قفل بر زبانمان می‌زنند. اختیار از ما سلب می‌شود. سکوت می‌کنیم و غرقه در حضور آنان مست می‌شویم و درست در زمانی که می‌روند یادمان می‌آید که چه حرفها داشتیم و نگفتیم. شاید تعداد اینها در زندگی هر کدام از ما به تعداد انگشتان دست هم نرسد.

SeTaReH_TaBaN

زن عشق می كارد و كینه درو می كند... دیه اش نصف دیه توست و مجازات زنایش با تو برابر ... می تواند تنها یك همسر داشته باشد و تو مختار به داشتن چهار همسر هستی... برای ازدواجش ـ در هر سنی ـ اجازه ولی لازم است و تو هر زمانی بخواهی به لطف قانونگذار میتوانی ازدواج كنی... در محبسی به نام بكارت زندانی است و تو... او كتك می خورد و تو محاكمه نمی شوی ... او می زاید و تو برای فرزندش نام انتخاب می كنی... او درد می كشد و تو نگرانی كه كودك دختر نباشد... او بی خوابی می كشد و تو خواب
حوریان بهشتی را می بینی... او مادر می شود و همه جا می پرسند نام پدر ...

MehR

كاش مي شد پركشيد و از هوسها دور بود
بي خبر از درد شب همسفر با نور بود

كاش مي شد در دل شب قاصدك را بو كشيد
از نگاه شاپركها قطره اشكي مي چكيد

كاش مي شد آشنا با تار آه و اشك بود
هم صدابا صد ترانه هم نوا با درد بود

كاش مي شد قطره اي از شبنم دل را چشيد
تا به معناي عميق دوستي با او رسيد!

منوی اصلي

عضويت سريع در كوچولو

تبليغات ویژه

مطالب گذشته

	صفحه اول سايت كوچولو -> انجمن طرفداران	زمان پيشفرض سايت: ساعت گرينويچ + 3.5 ساعت رفتن به صفحه قبلي 1, 2, 3 ... 44, 45, 46 ... 53, 54, 55 بعدي
صفحه 45 از 55