اشعار محمد حسين شهريار

shabgard

دوستاي عزيز اگه ترتيب رو بهم زدم معذرت ميخوام اما امروز اين غزل رو خوندم خيلي خوشم اومد نتونستم كه نذارمش

غزل شماره 158
ماه سفر كرده
******
ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهی

نه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی

شد آه منت بدرقه راه و خطا شد

کز بعد مسافر نفرستند سیاهی

آهسته که تا کوکبه اشک دل افروز

سازم به قطار از عقب قافله راهی

آن لحظه که ریزم چو فلک از مژه کوکب

بیدار کسی نیست که گیرم به گواهی

چشمی به رهت دوخته ام باز که شاید

بازآئی و برهانیم از چشم به راهی

دل گرچه مدامم هوس خط تو دارد

لیک از تو خوشم با کرم گاه به گاهی

تقدیر الهی چو پی سوختن ماست

ما نیز بسازیم به تقدیر الهی

تا خواب عدم کی رسد ای عمر شنیدیم

افسانه این بی سر و ته قصه واهی

sana2001

دوستان عزیز برای سهولت و نظم بیشتر تاپیک لیست غزلیات استاد شهریار در زیر نوشته شده و اشعار ارسال شده علامت گذاری شده است
لطفا از اشعار بدون علامت(ارسال نشده) ادامه دهید

غزل شماره ۱ - مکتب حافظ +
غزل شماره ۲ - مناجات +
غزل شماره ۳ - غزاله صبا +
غزل شماره ۴ - هفتاد سالگی +
غزل شماره ۵ - ارباب زمستان +
غزل شماره ۶ - داغ لاله +
غزل شماره ۷ - طور تجلی +
غزل شماره ۸ - در راه زندگانی +
غزل شماره ۹ - حالا چرا +
غزل شماره ۱۰ - ناکامیها +
غزل شماره ۱۱ - دریاچه اشک +
غزل شماره ۱۲ - آشیان عنقا +
غزل شماره ۱۳ - سوز و ساز +
غزل شماره ۱۴ - ساز حبیب +
غزل شماره ۱۵ - نقش حقایق +
غزل شماره ۱۶ - مرغ زخمی +
غزل شماره ۱۷ - دل درویش نوازت +
غزل شماره ۱۸ - خودپرستی خداپرستی +
غزل شماره ۱۹ - دیدار آشنا +
غزل شماره ۲۰ - بر سر خاک ایرج +
غزل شماره ۲۱ - یکشب با قمر +
غزل شماره ۲۲ - همت ای پیر +
غزل شماره ۲۳ - زکوه زندگی +
غزل شماره ۲۴ - سپاه من +
غزل شماره ۲۵ - چراغ هدایت +
غزل شماره ۲۶ - کاروان بی خبر +
غزل شماره ۲۷ - چشم انتظار +
غزل شماره ۲۸ - فریده +
غزل شماره ۲۹ - انتحار تدریجی +
غزل شماره ۳۰ - کنج فنا +
غزل شماره ۳۱ - چشم مست +
غزل شماره ۳۲ - مسافر مجنون +
غزل شماره ۳۳ - اشک شوق +
غزل شماره ۳۴ - ملال محبت+
غزل شماره ۳۵ - دستم به دامانت+
غزل شماره ۳۶ - ویلن تاجبخش+
غزل شماره ۳۷ - دیوان و دیوانه +
غزل شماره ۳۸ - خزان جاودانی+
غزل شماره ۳۹ - گل پشت و رو ندارد +
غزل شماره ۴۰ - شتاب شباب +
غزل شماره ۴۱ - وداع جوانی +
غزل شماره ۴۲ - طغرای امان +
غزل شماره ۴۳ - ستاره صبح +
غزل شماره ۴۴ - من نخواهد شد +
غزل شماره ۴۵ - رؤیای جوانی +
غزل شماره ۴۶ - بهار زندانی+
غزل شماره ۴۷ - عیدی عشاق +
غزل شماره ۴۸ - یادی از ایرج +
غزل شماره ۴۹ - افسانه شب +
غزل شماره ۵۰ - جلوه جلال +
غزل شماره ۵۱ - مسافر همدان +
غزل شماره ۵۲ - سیل روزگار +
غزل شماره ۵۳ - سرود ساربان +
غزل شماره ۵۴ - عید خون +
غزل شماره ۵۵ - درس محبت +
غزل شماره ۵۶ - هفت خوان عشق +
غزل شماره ۵۷ - بارگاه حافظ +
غزل شماره ۵۸ - حافظ جاویدان +
غزل شماره ۵۹ - جلوه جانانه +
غزل شماره ۶۰ - خوابی و خماریی +
غزل شماره ۶۱ - بازار شوق +
غزل شماره ۶۲ - او بود و او نبود +
غزل شماره ۶۳ - اشک ندامت +
غزل شماره ۶۴ - روزه شکن+
غزل شماره ۶۵ - ای شیراز +
غزل شماره ۶۶ - بیاد استاد فرخ +
غزل شماره ۶۷ - سینمای خزان +
غزل شماره ۶۸ - جمال کعبه +
غزل شماره ۶۹ - افسانه روزگار +
غزل شماره ۷۰ - گله عاشق +
غزل شماره ۷۱ - خدا حافظ +
غزل شماره ۷۲ - شهید عشق+
غزل شماره ۷۳ - غنای غم +
غزل شماره ۷۴ - یاران دغل +
غزل شماره ۷۵ - هجران کشیده ام+
غزل شماره ۷۶ - زندان زندگی +
غزل شماره ۷۷ - ناله ناکامی+
غزل شماره ۷۸ - لاله سیراب+
غزل شماره ۷۹ - حراج عشق+
غزل شماره ۸۰ - بخفت خفته و دولت بیدار+
غزل شماره ۸۱ - خمار انتظار+
غزل شماره ۸۲ - دوست ندیدم+
غزل شماره ۸۳ - گوهر فروش+
غزل شماره ۸۴ - در کوچه باغات شمران+
غزل شماره ۸۵ - چه میکشم +
غزل شماره ۸۶ - نگین گم شده+
غزل شماره ۸۷ - دیگجوش+
غزل شماره ۸۸ - به مرغان چمن+
غزل شماره ۸۹ - زیان شهرت+
غزل شماره ۹۰ - چشمه قاف+
غزل شماره ۹۱ - عهد قدیم+
غزل شماره ۹۲ - حرم قدس+
غزل شماره ۹۳ - ساز عبادی +
غزل شماره ۹۴ - غزال و غزل+
غزل شماره ۹۵ - من و ما+
غزل شماره ۹۶ - وحشی شکار+
غزل شماره ۹۷ - ترانه جاودان+
غزل شماره ۹۸ - جرس کاروان+
غزل شماره ۹۹ - باده وحدت+
غزل شماره ۱۰۰ - خون سیاووش+
غزل شماره ۱۰۱ - غزل یا لغز+
غزل شماره ۱۰۲ - شاعر افسانه +
غزل شماره ۱۰۳ - تو بمان و دگران +
غزل شماره ۱۰۴ - یوسف گم گشته+
غزل شماره ۱۰۵ - کنج ملال+
غزل شماره ۱۰۶ - درس محبت+
غزل شماره ۱۰۷ - چه خواهد بودن +
غزل شماره ۱۰۸ - آئینه شاهی+
غزل شماره ۱۰۹ - گدا پادشاه کن+
غزل شماره ۱۱۰ - سه تار من+
غزل شماره ۱۱۱ - ناله های زار+
غزل شماره ۱۱۲ - گله خاموش
غزل شماره ۱۱۳ - اقبال من+
غزل شماره ۱۱۴ - جلوه جواله+
غزل شماره ۱۱۵ - به سروناز شیراز +
غزل شماره ۱۱۶ - بیاد مرحوم میرزاده عشقی+
غزل شماره ۱۱۷ - یاد قدیم+
غزل شماره ۱۱۸ - انتظار فرج+
غزل شماره ۱۱۹ - بمانیم که چه+
غزل شماره ۱۲۰ - غزال رمیده+
غزل شماره ۱۲۱ - یاد شهیار+
غزل شماره ۱۲۲ - غروب و مهتاب دریا+
غزل شماره ۱۲۳ - طوطی خوش لهجه+
غزل شماره ۱۲۴ - شیدائی+
غزل شماره ۱۲۵ - چشمه ابدیت+
غزل شماره ۱۲۶ - ساز صبا +
غزل شماره ۱۲۷ - شاهد گمراه+
غزل شماره ۱۲۸ - وای وای من+
غزل شماره ۱۲۹ - طوطی قناد+
غزل شماره ۱۳۰ - مرغ بهشتی +
غزل شماره ۱۳۱ - ماه بر سر مهر
غزل شماره ۱۳۲ - شمشیر قلم +
غزل شماره ۱۳۳ - با روح صبا +
غزل شماره ۱۳۴ - انتظار +
غزل شماره ۱۳۵ - دیوانه و پری
غزل شماره ۱۳۶ - مکتب طبیعت
غزل شماره ۱۳۷ - پریشان روزگاری +
غزل شماره ۱۳۸ - ماه کلیسا +
غزل شماره ۱۳۹ - پری و فروغ+
غزل شماره ۱۴۰ - خال برنده
غزل شماره ۱۴۱ - سیه چشمان شیرازی
غزل شماره ۱۴۲ - درس حال
غزل شماره ۱۴۳ - کاش یارب
غزل شماره ۱۴۴ - یار باقی کار باقی
غزل شماره ۱۴۵ - زندانی خاک
غزل شماره ۱۴۶ - جمع و تفریق
غزل شماره ۱۴۷ - مزد شبانی
غزل شماره ۱۴۸ - مقام انسانی
غزل شماره ۱۴۹ - شرم و عفت
غزل شماره ۱۵۰ - نای شبان
غزل شماره ۱۵۱ - وا جوانی
غزل شماره ۱۵۲ - اخگر نهفته
غزل شماره ۱۵۳ - غوغا میکنی
غزل شماره ۱۵۴ - نی محزون
غزل شماره ۱۵۵ - نفرین
غزل شماره ۱۵۶ - دالان بهشت +
غزل شماره ۱۵۷ - ماه هنرپیشه
غزل شماره ۱۵۸ - ماه سفرکرده+
غزل شماره ۱۵۹ - جمال بقیت اللهی
غزل شماره ۱۶۰ - دنیای دل +

saita

۩ غزل شماره ی "131" ۩

ミ★ミ ماه بر سر مهر ミ★ミ

چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی
چه شد که شیوه بیگانگی رها کردی

به قهر رفتن و جور و جفا شعار تو بود
چه شد که بر سر مهر آمدی وفا کردی

منم که جورو جفا دیدم و وفا کردم
توئی که مهر و وفا دیدی و جفا کردی

بیا که با همه نامهربانیت ای ماه
خوش آمدی و گل آوردی و صفا کردی

بیا که چشم تو تا شرم و ناز دارد کس
نپرسد از تو که این ماجرا چرا کردی

منت به یک نگه آهوانه می بخشم
هر آنچه ای ختنی خط من خطا کردی

اگر چه کار جهان بر مراد ما نشود
بیا که کار جهان بر مراد ما کردی

هزار درد فرستادیم به جان لیکن
چو آمدی همه آن دردها دوا کردی

کلید گنج غزلهای شهریار توئی
بیا که پادشه ملک دل گدا کردی

saita

۩ غزل شماره ی "135" ۩

ミ★ミ دیوانه و پری ミ★ミ

آن کبوتر ز لب بام وفا شد سفری
ما هم از کارگه دیده نهان شد چو پری

باز در خواب سر زلف پری خواهم دید
بعد از این دست من و دامن دیوانه سری

منم آن مرغ گرفتار که در کنج قفس
سوخت در فصل گلم حسرت بی بال و پری

خبر از حاصل عمرم نشد آوخ که گذشت
اینهمه عمر به بی حاصلی و بی خبری

دوش غوغای دل سوخته مدهوشم داشت
تا به هوش آمدم از ناله مرغ سحری

باش تا هاله صفت دور تو گردم ای ماه
که من ایمن نیم از فتنه دور قمری

منش آموختم آئین محبت لیکن
او شد استاد دل آزاری و بیدادگری

سرو آزادم و سر بر فلک افراشته ام
بی ثمر بین که ثمردارد از این بی ثمری

شهریارا بجز آن مه که بری گشته ز من
پری اینگونه ندیدیم ز دیوانه بری

saita

۩ غزل شماره ی "136" ۩

ミ★ミ مکتب طبیعت ミ★ミ

فریب رهزن دیو و پری تو چون نخوری
که راه آدم و حوا زده است دیو و پری

به پرده داری شب بود عیب ما پنهان
ولی سپیده دمان میرسد پرده دری

سرود جنگل و دریاچه سنفونیهایی است
برون ز دایره درک و رانش بشری

به باغ چهچه سحر بلبلان سحر
به کوه قهقه شوق کبکهای دری

زمینه ایست سکوت از برای صوت و صدا
ولی سکوت طبیعت ز بان لال و کری

از آن زمان که دلم در به در ترا جوید
حبیب من چه دلی داده ام به در به دری

سرشک و دیده جمال تو می نمایندم
یکی به آینه سازی دگر به شیشه گری

به تیر عشق تو تا سینه ها سپر نشود
چه عمرها که به بیهوده می شود سپری

پناه سایه آزادگی است بر سر سرو
که جور اره نبیند به جرم بی ثمری

تو شهریار به دنبال خواجه رو تنها
که این مجامله هم برنیامد از دگری

sana2001

ಌ خال برنده ಌ

غزل شماره 140

دستی که گاه خنده بآن خال می بری
ای شوخ سنگدل دلم از حال می بری

هر کس به نرد حسن تو زد باخت پس بگو
دست از حریف خویش بدان خال می بری

چالی فتد به گونه ات از نوشخند و دل
زان خال اگر گذشت بدین چال می بری

مهتاب شب که سرو چمانی به طرف جوی
چون سایه ام کشیده و به دنیال می بری

دنبال تست این هوو جنجال عاشقان
باری برو که این هو و جنجال می بری

ای باد در شکج سر زلف او مپیچ
هر چند بوی مشک به توچال می بری

هر ساله گوی حسن به چوگان زلف تست
این تاج افتخار نه امسال می بری

روئین تنان شعر شکستی تو شهریار
رستم اگر نه ئی نسب از زال می بری

saita

۩ غزل شماره ی "141" ۩

ミ★ミ سیه چشمان شیرازی ミ★ミ

دل و جانیکه دربردم من از ترکان قفقازی
به شوخی می برند از من سیه چشمان شیرازی

من آن پیرم که شیران را به بازی برنمیگیرم
تو آهووش چنان شوخی که با من میکنی بازی

بیا این نرد عشق آخری را با خدا بازیم
که حسن جاودان بردست عشق جاودان بازی

ز آه همدمان باری کدورتها پدید آید
بیا تا هر دو با آیینه بگذاریم غمازی

غبار فتنه گو برخیز از آن سرچشمه طبعی
که چون چشم غزالان داند افسون غزل سازی

به ملک ری که فرساید روان فخررازیها
چه انصافی رود با ما که نه فخریم و نه رازی

عروس طبع را گفتم که سعدی پرده افرازد
تو از هر در که بازآیی بدین شوخی و طنازی

هر آنکو سرکشی داند مبادش سروری ای گل
که سرو راستین دیدم سزاوار سرافرازی

گر از من زشتئی بینی به زیبائی خود بگذر
تو زلف از هم گشائی به که ابرو در هم اندازی

به شعر شهریار آن به که اشک شوق بفشانند
طربناکان تبریزی و شنگولان شیرازی

saita

۩ غزل شماره ی "142" ۩

ミ★ミ درس حال ミ★ミ

اگر بلاکش بیداد را به داد رسی
خدا کند که به سر منزل مرا درسی

سیاهکاری بیداد عرضه دار ای آه
شبان تیره که در بارگاه دادرسی

جهان ز تیرگی شب بشوی چون خورشید
اگر به چشمه نوشین بامداد رسی

سواد خیمه جانان جمال کعبه ماست
سلام ما برسان گر بر آن سواد رسی

به گرد او نرسی جز به همعنانی دل
اگر چه جان من از چابکی به باد رسی

بهشت گمشده آرزو توانی یافت
اگر به صحبت رندان پاکزاد رسی

ورای مدرسه ای شیخ درس حال آموز
بر آن مباش که تنها به اجتهاد رسی

غلام خواجه ام ای باد توتیا خواهم
اگر به تربت آن اوستاد راد رسی

ترا قلمرو دلهاست شهریارا بس
چه حاجتست به کسرا و کیقباد رسی

saita

۩ غزل شماره ی "143" ۩

ミ★ミ کاش یا ربミ★ミ

در دیاری که در او نیست کسی یار کسی
کاش یارب که نیفتد به کسی کار کسی

هر کس آزار من زار پسندید ولی
نپسندید دل زار من آزار کسی

آخرش محنت جانکاه به چاه اندازد
هر که چون ماه برافروخت شب تار کسی

سودش این بس که بهیچش بفروشند چو من
هر که با قیمت جان بود خریدار کسی

سود بازار محبت همه آه سرد است
تا نکوشید پی گرمی بازار کسی

من به بیداری از این خواب چه سنجم که بود
بخت خوابیدهٔ کس دولت بیدار کسی

غیر آزار ندیدم چو گرفتارم دید
کس مبادا چو من زار گرفتار کسی

تا شدم خوار تو رشگم به عزیزان آید
بارالها که عزیزی نشود خوار کسی

آن که خاطر هوس عشق و وفا دارد از او
به هوس هر دو سه روزیست هوادار کسی

لطف حق یار کسی باد که در دورهٔ ما
نشود یار کسی تا نشود بار کسی

گر کسی را نفکندیم به سر سایه چو گل
شکر ایزد که نبودیم به پا خار کسی

شهریارا سر من زیر پی کاخ ستم
به که بر سر فتدم سایه دیوار کسی

saita

۩ غزل شماره ی "144" ۩

ミ★ミ یار باقی کار باقی ミ★ミ

رفتی و در دل هنوزم حسرت دیدار باقی
حسرت عهد و وداعم با دل و دلدار باقی

عقده بود اشکم به دل تا بیخبر رفتی ولیکن
باز شد وقتی نوشتی یار باقی کار باقی

وه چه پیکی هم پیام آورده از یارم خدایا
یار باقی وآنکه می آرد پیام یار باقی

آمدی و رفتی اما با که گویم این حکایت
غمگسارا همچنان غم باقی و غمخوار باقی

کافر نعمت نباشم بارها روی تو دیدم
لیک هر بارت که بینم شوق دیگربار باقی

شب چو شمعم خنده میآید به خود کز آتش دل
آبم و از من همین پیراهن زر تار باقی

گلشن آزادی من چون نباشد در هوایت
مرغ مسکین قفس را ناله های زار باقی

تو به مردی پایداری آری آری مرد باشد
بر سر عهدی که بندد تا به پای دار باقی

از خزان هجر گل ای بلبل شیدا چه نالی
گر بهار عمر شد گل باقی و گلزار باقی

عمر باد و تندرستی از ره دورم چه پروا
زاد شوقی همره است و توسن رهوار باقی

می تپد دلها به سودای طوافت ای خراسان
باز باری تو بمان ای کعبه احرار باقی

شهریارا ما از این سودا نمانیم و بماند
قصه ما بر سر هر کوچه و بازار باقی

saita

۩ غزل شماره ی "145" ۩

ミ★ミ زندانی خاک ミ★ミ

نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکی
چه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی

نه مشکاتم که مصباح جمال عشقم افروزد
چه نسبت نور پاکی را به چون من خاک ناپاکی

نه آتش هم به چندین سرکشی خاکستری گردد
پس از افتادگی سر وامگیر ای نفس کز خاکی

بکاهی شب به شب چون ماه و در چاه محاق افتی
اگر با تاج خورشیدی وگر بر تخت افلاکی

شبی بود و شبابی و صبا در پرده ماهور
به جادو پنجگی راه عراقی میزد و راکی

کجا رفتند آن یاران که دیگر با فغان من
سری بیرون نمی آید نه از خاکی نه از لاکی

تو کز بال تخیل شهریارا شاهد افلاک
به خود تا بازمی گردی همان زندانی خاکی

saita

۩ غزل شماره ی "146" ۩

ミ★ミ جمع و تفریق ミ★ミ

ای گل به شکر آنکه در این بوستان گلی
خوش دار خاطری ز خزان دیده بلبلی

فردا که رهزنان دی از راه میرسند
نه بلبلی به جای گذارند و نه گلی

دیشب در انتظار تو جانم به لب رسید
امشب بیا که نیست به فردا تقبلی

گلچین گشوده دست تطاول خدای را
ای گل بهر نسیم نشاید تمایلی

گردون ز جمع ما همه تفریق می کند
با این حساب باز نماند تفاضلی

عمر منت مجال تغافل نمی دهد
مشنو که هست شرط محبت تغافلی

ای باغبان که سوختی از قهرم آشیان
روزی ببینمت که نه سروی نه سنبلی

حالی خوش است کام حریفان به دور جام
گر دور روزگار نیابد تحولی

گر دوستان به علم و هنر تکیه کرده اند
ما را هنر نداده خدا جز توکلی

عاشق به کار خویش تعلل چرا کند
گردون به کار فتنه ندارد تعللی

شکرانه تفضل حسنت خدای را
با شهریار عاشق شیدا تفضلی

saita

۩ غزل شماره ی "147" ۩

ミ★ミ مزد شبانی ミ★ミ

خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانی
ولی ز بخت بد از من نه جسم ماند و نه جانی

چو من به کنج ریاضت خزیده را چه تفاوت
کزان کرانه بهاری گذشت یا که خزانی

وداع یار بیاد آر و اشک حسرت عاشق
چو میرسی به لب چشمه ای و آب روانی

دهان غنچه مگر بازگو کند به اشارت
حکایت دل تنگی به چون تو تنگ دهانی

به صحت و به امان زنده اند مردم دنیا
منم که زنده ام اما نه صحتی نه امانی

شعیب جلوه سینا جهیز دختر خود کرد
خدا چه اجرت و مزدی که می دهد به شبانی

چه دلبخواه به غیر از تو باشد از توندانم
که آنچه فوق دل و دلبخواه ماست تو آنی

تو شهریار نبودی حریف عهد امانت
ولی به مغز سبک می کشی چه بار گرانی

BARAN-X

غزل شماره ی 112

گله ی خاموش

کس نیست در این گوشه فراموشتر از من

وز گوشه نشینان توخاموشتر از من

هر کس به خیالیست هم آغوش و کسی نیست

ای گل به خیال تو هم آغوشتر از من

می نوشد از آن لعل شفقگون همه آفاق

اما که در این میکده غم نوشتر از من

افتاده جهانی همه مدهوش تو لیکن

افتاده تر از من نه و مدهوشتر از من

بی ماه رخ تو شب من هست سیه پوش

اما شب من هم نه سیه پوشتر از من

گفتی تو نه گوشی که سخن گویمت از عشق

ای نادره گفتار کجا گوشتر از من

بیژن تر از آنم که بچاهم کنی ای ترک

خونم بفشان کیست سیاوشتر از من

با لعل تو گفتم که علاجم لب نوشی است

بشکفت که یارب چه لبی نوشتر از من

آخر چه گلابی است به از اشک من ای گل

دیگی نه در این بادیه پرجوشتر از من

memol61

غزل شماره ۱۱۳

اقبال من

تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من

واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من

خنده بیگانگان دیدم نگفتم درد دل

آشنایا با تو گویم گریه دارد حال من

با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت

گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من

روزگار اینسان که خواهد بی کس و تنها مرا

سایه هم ترسم نیاید دیگر از دنبال من

قمری بی آشیانم بر لب بام وفا

دانه و آبم ندادی مشکن آخر بال من

بازگرداندم عنان عمر با خیل خیال

خاطرات کودکی آمد به استقبال من

خرد و زیبا بودی و زلف پریشان تو بود

از کتاب عشق اوراق سیاه فال من

ای صبا گر دیدی آن مجموعه گل را بگو

خوش پراکندی ز هم شیرازه آمال من

کار و کوشش را حوالت گر بود با کارساز

شهریارا حل مشکلها کند حلال من

منوی اصلي

عضويت سريع در كوچولو

تبليغات ویژه

مطالب گذشته

	صفحه اول سايت كوچولو -> اشعار -> شاعران کهن و کلاسیک	زمان پيشفرض سايت: ساعت گرينويچ + 3.5 ساعت رفتن به صفحه قبلي 1, 2, 3 ... 11, 12, 13, 14 بعدي
صفحه 12 از 14