♥|||||♥ اسم یه شاعر بگو . . . نفر بعدی یه شعر ازش بگه ♥|||||♥

روال كار تاپيك ♥ اسم یه شاعر بگو، نفر بعدی یه شعر ازش بگه ♥


لطفا ابتدا قوانين و روال كار ، اين تاپيك را مطالعه كنيد ، و سپس پست ارسال نماييد

روال کار تاپیک به اين صورت است كه هر کسی که پست میده یک شعر از شاعری که نفر قبلی اسم برده مینویسه و برای نفر بعدی هم یه شاعر تعیین میکنه

دوستان لطفا شعر رو كامل بنويسيد و ترجيحا از شعر هاي كوتاه استفاده كنيد و شاعران معروف.

قوانين

1- حتما برای نفر بعد شاعر انتخاب کنيد.
2- پست ها حتما دارای غالب بندی(فونت، سایز، رنگ...) باشند.(از سايز بالاي 4 استفاده نكنيد)
3- هیچکس جواب پست خود را ندهد و تا ارسال پست توسط شخصي ديگر، صبر كنيد.
4- در صورت بروز اشتباه در ارسال پست، پست خود را ويرايش يا حذف كنيد.
5-قوانين كلي بخش اشعار و سايت كوچولو را رعايت كنيد.

[love-kh]

اقبال لاهوری - پیام مشرق


دل من روشن از سوز درون است
جهان بین چشم من از اشک خون است


ز رمز زندگی بیگانه تر باد
کسی کو عشق را گوید جنون است





دوست عزیزم از اشعارخسرو گلسرخی لطفا.

[zhoana]

کجاست سرخی فریادهای بابک خرم

زمان حادثه رویید با نشانه دیگر
چنین زمانه چه سخت است در زمانه ی دیگر

هزار خنجر کاری به انحنای دلم آه
مخوان، ترانه مخوان، باش تا ترانه ی دیگر

بهانه بود مرا شرکت قیام گذشته
عطش، عطش تو بمان گرم، تا بهانه دیگر

همیشه قلب مرا زخم، زخم کهنه کاری
همیشه دست ترا تیغ، تیغ فاتحانه ی دیگر

سکوت در دل این آشیانه ی ممتد وای
کجاست منزل امنی، کجاست خانه ی دیگر

خروش و جوشش دریاچه در کرانه ی من بین
که این ترانه نبوده است در کرانه ی دیگر

جوانه سبز نبوده است در گذشته ی این باغ
بمان تو سبزی این باغ، تا جوانه ی دیگر

زمان حادثه خوش آمدی، سلام بر رویت
که شب نشسته به خنجر در آستانه ی دیگر

به جان دوست از این تازیانه باک ندارم
که زخم جان مرا هست تازیانه ی دیگر

کجاست سرخی فریادهای بابک خرم
کجاست کاوه ی آزاده ی زمانه ی دیگر؟

***************************************
شمس لنگرودی

[f1370]

حکایت باران بی امان است

این گونه که من

دوستت می دارم .

شوریده وار و پریشان باریدن

بر خزه ها و خیزاب ها

به بی راهه و راه ها تاختن

بی تاب ٬ بی قرار

دریایی جستن

و به سنگچین باغ بسته دری سر نهادن

و تو را به یاد آوردن

حکایت بارانی بی قرار است

این گونه که من دوستت میدارم

هوشنگ ابتهاج

[love-kh]

هوشنگ ابتهاج - ناله

ز داغ عشق تو خون شد دل چو لاله ی من

فغان که در دل تو ره نیافت ناله ی من
مرا چو ابر بهاری به گریه آر و بخند

که آبروی تو ای گل بود ز ژاله ی من
شراب خون دلم می خوری و نوشت باد

دگر به سنگ چرا می زنی پیاله ی من
چو بشنوی غزل سایه چنگ و نی بشکن

که نیست ساز تو را زهره سوز ناله ی من




دوست عزیزم = عبید رجب

[f1370]

هر دم به روی من

گوید عدوی من

کاین شیوه دری تو چون دود می رود

نابود می شود

باور نمی کنم

باور نمی کنم

باور نمی کنم

لفظی که از لطافت آن جان کند حضور

رقصد زبان به سازش و اید به دیده نور

لفظی به رنگ لاله ی دامان کوهسار

از تنگ شکرست

قیمت تر وعزیز

از پند مادرست

زیب از بنفشه دارد واز ناز بوی بوی

صافی زچشمه جوید وشوخی زآب جوی

نونو طراوتی بدهد

چون سبزه ی بهار

نازم چو صورت بلبل و دلبر چو آبشار

با جوش و موج خود

موجی چو موج رود

باساز و تاب خود

با شهد ناب خود

دل آب می کند

شاداب می کند

لفظی که اعتقاد من است و مرا وجود

لفظی که پیش هر سخنم آورد سجود

چون خاک کشورم

چون بیت رودکی

چون ذره های نور بصر می پرستمش

چون شعله های نرم سحر می پرستمش

من زنده و ز دیده ی من

چون دود می رود؟

نابود می شود؟

باور نمی کنم

نامش برم٫به اوج سما می رسد سرم

از شوق می پرم

صد مرد معتبر

آید بر نظر

کاین را چو لفظ بیت و غزل انشا نموده ام

با پند سعدی ام با شعر حافظم

چون عشق عالمی به جهان اهدا نموده ام

سرسان مشو٫عدو

قبحی ز من مجو

کاین عشق پاک دردل دل پرور جهان

ماند همی جوان

تا هست آدمی٫تاهست عالمی

قيصر امين پور

[love-kh]

قیصر امین پور

ناودانها شر شر باران بی صبری است
آسمان بی حوصله ، حجم هوا ابری است

کفشهایی منتظر در چارچوب در
کوله باری مختصر لبریز بی صبری است

پشت شیشه می تپد پیشانی یک مرد
در تب دردی که مثل زندگی جبری است

و سرانگشتی به روی شیشه های مات
بار دیگر می نویسد : " خانه ام ابری است " ...

دوست عزیزم ، ناصرخسرو ادامه بدهید.

[saita]

از ماست که بر ماست -- ناصر خسرو



روزي ز سر سنگ عقابي به هوا خاست
واندر طلب طعمه پروبال بياراست

به راستي بال نظر كرد و چنين گفت
امروز همه روي جهان زير پرماست

بر اوج چو پروازكنم از نظر خويش
مي بينيم اگر ذرهاي اندر تك درياست

ور بر سرخاشاك يكي پشه بجنبد
جنبيدن ان پشه عيان در نظر ماست

نا گه ز كمانگاه يكي سخت كماني
تيري ز قضاي بد بگشاد بر او راست

بر بال عقاب امد ان تير جگر دوز
وز اوج مرا ورا سوي خاك فرو كاست

بر خاك بيفتاد و بغلتيد چو ماهي
ان گاه پر خويش گشود از چپ و از راست

گفتا عجب است اين كه زچوبي و زاهن
اين تندي و تيزي و پريدن ز كجا خاست

زي تير نگه كرد و پر خويش بر او ديد
گفتا ز كه ناليم كه از ماست كه بر ماست



دوست عزیز بعدی از: اقبال لاهوری

[zhoana]

مثـل آئــیـنہ مشــو محــو جــمال دگــران

مثـل آئــیـنہ مشــو محــو جــمال دگــران

از دل و دیـــدہ فرو شـــوی خـیــال دگران

آتش از نـــالہ مــرغــان حـرم گیر و بـسوز

آشـــیـانــی کہ نـــهادی بہ نـــهال دگران

در جهان بـــال و پــر خویش گشودن آموز

کـــہ پـــریــدن نــــتـوان با پـر و بـال دگران

مرد آزادم و آن گــــونــــہ غـــیـورم کـہ مرا

مــــی تـــوان کشت بیک جـام زلال دگران

ایکہ نــــزدیـــک تــر از جـانی و پنهان ز نگہ

هــــجــر تـــو خــوشتـرم آید ز وصال دگران

++++++++++++++++++++++++++++++++

*اخوان ثالث*

[love-kh]

دوستان برای راحتی کار ، از آرشیو بخش اشعار سایت نیز می توانید استفاده کنید.

مهدی اخوان ثالث

از تهي سرشار
جويبار لحظه ها جاري ست
چون سبوي تشنه كاندر خواب بيند آب ، واندر آب بيند سنگ
دوستان و دشمنان را مي شناسم من
زندگي را دوست مي دارم
مرگ را دشمن
واي ، اما با كه بايد گفت اين ؟ من دوستي دارم
كه به دشمن خواهم از او التجا بردن
جويبار لحظه ها جاري



دوست عزیزم از فروغ فرخزاد شعری بگویید

[saita]

باد ما را خواهد برد



در شب کوچک من افسوس
باد با برگ درختان میعادی دارد
در شب کوچک من دلهره ویرانیست
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی؟
من غریبانه به این خوشبختی می نگرم
من به نومیدی خود معتادم
گوش کن
وزش ظلمت را میشنوی ؟
در شب اکنون چیزی می گذرد
ماه سرخست و مشوش
و بر این بام که هر لحظه در او بیم فرو ریختن است
ابرها همچون انبوه عزاداران
لحظه باریدن را گویی منتظرند
لحظه ای
و پس از آن هیچ .
پشت این پنجره شب دارد می لرزد
و زمین دارد
باز میماند از چرخش
پشت این پنجره یک نا معلوم
نگران من و توست
ای سراپایت سبز
دستهایت را چون خاطره ای سوزان در دستان عاشق من بگذار
و لبانت را چون حسی گرم از هستی
به نوازش های لبهای عاشق من بسپار
باد ما را خواهد برد
باد ما را خواهد برد



دوست عزیز بعدی از : احمد شاملو

[FARImOoN]

سالی
نوروز
بی*چلچله بی*بنفشه می*آید،
*جنبش ِ سرد ِ برگ ِ نارنج بر آب
بی گردش ِ مُرغانه*ی رنگین بر آینه
سالی
نوروز
بی*گندم ِ سبز و سفره می*آید،
بی*پیغام ِ خموش ِ ماهی از تُنگ ِ بلور
بی*رقص ِ عفیف ِ شعله در مردنگی.
سالی
نوروز
همراه به درکوبی مردانی
سنگینی* بار ِ سال*هاشان بر دوش:
تا لاله*ی سوخته به یاد آرد باز
نام ِ ممنوع*اش را
وتاقچه گناه
دیگربار
با احساس ِ کتاب*های ممنوع
تقدیس شود.
در معبر ِ قتل ِ عام
شمع*های خاطره افروخته خواهد شد.
دروازه*های بسته
به ناگاه
فراز خواهدشد
دستان اشتیاق از دریچه ها دراز خواهد شد
لبان فراموشی به خنده باز خواهدشد
وبهار
درمعبری از غریو
تاشهر
خسته
پیش باز خواهدشد
سالی
آری
بی گاهان
نوروز
چنین آغاز خواهدشد . . .

نغما گلرویی لطفا

[zhoana]

یه دفه بیا به خوابم

دوری اما همکناری ، آخرِ این انتظاری
توی زمهریرِ دستام ، نفسِ گرمِ بهاری
یه پرنده ، یه امیدی، مث دفترِ سفیدی
خط ّ خورشیدِ چشاتُ ، روی مشقِ شب کشیدی
یه نشونه ، یه چراغی ، درِ نقره کوبِ باغی
برای ساحلِ خلوت ، مث تابستونِ داغی
مثلِ دریا پُرِ رازی ، از ترانه بی نیازی
تیله ی آخرِ عشقی ، برای نجاتِ بازی

تو مث ماه قشنگی تو شبِ شعرای نابم
من یه لبخندِ قدیمی رو لب عکسِ تو قابم
تو مثِ سیب گُلابی ، مثه بیداری تو خوابی
عُمریِ چشمامُ بستم ، یه دفه بیا به خوبم

با ستاره همنگاهی ، چهره ی زلالِ ماه ی
مثل یه حدسِ دُرُستی سرِ تردیدِ دوراهی
یه جسارتِ نجیبی ، گرهِ مُشتِ تو جیبی
جرأتِ دستای آدم ، برای چیدنِ سیبی
یه دریچه روی دیوار ، یه دلیلی واسه تکرار
هم مث سلامِ اول ، هم مث خدانگهدار
یه پُلی واسه رفاقت، زنگ بیداریِ ساعت
هر جا باشی مثِ سایه ، با تواَم تا بی نهایت...

تو مث ماهِ قشنگی تو شب شعرای نابم
من یه لبخندِ قدیمی رو لب عکسِ تو قابم
تو مثِ سیب گلابی ، مثِ بیداری تو خوابی
عُمریِ چشمامُ بستم ، یه دفه بیا به خوابم

**********+++++++++++++++++++++++**********

دوست بعدی رها اعتمادی

[FARImOoN]

من همینم


رو به این حصار تردید و سکوت رو به این دوراهی همیشگی
سرنوشتم توی دستای کی بود به کدوم سمته مسیر زندگی
رو به این آینه ی قدی تو اتاق کنار ساز و ترانه میشینم
همه گفتن زندگیت هدر می ره زندگیم همینه و من همینم
تازه دارم به خودم خو می کنم عاشقانه به شما رو می کنم
سرنوشتمو تو دستام می گیرم میشکنم طلسمو جادو می کنم
تازه دارم به خودم خو می کنم
اگه صحنه واسه من جایی نداشت تو دلم ضیافت ترانه بود
لای برگای کتاب مدرسه جای مشق شعرای عاشقانه بود
این همه ترانه ی قدیمیو این هم صدایی که نمیرسه
واسه این ستاره های گم شده دل هر ترانه ای دلواپسه
رو بروم آینده ی نور و صداست جاده رو باید تا انتها برم
برم و به آرزوهام برسم آبرومو پیش آینه بخرم
تازه دارم به خودم خو می کنم عاشقانه به شما رو می کنم
سرنوشتمو تو دستام می گیرم میشکنم طلسمو جادو می کنم
تازه دارم به خودم خو می کنم
تازه دارم به خودم خو می کنم عاشقانه به شما رو می کنم
سرنوشتمو تو دستام می گیرم میشکنم طلسمو جادو می کنم
تازه دارم به خودم خو می کنم

دوست بعدی از : نیما

[yalda72]

شب است،

شبی بس تیرگی دمساز با آن.

به روی شاخ انجیر کهن « وگ دار» می خواند، به هر دم

خبر می آورد طوفان و باران را. و من اندیشناکم.

شب است،

جهان با آن، چنان چون مرده ای در گور.

و من اندیشناکم باز:

ـــ اگر باران کند سرریز از هر جای؟

ـــ اگر چون زورقی در آب اندازد جهان را؟...

در این تاریکی آور شب

چه اندیشه ولیکن، که چه خواهد بود با ما صبح؟

چو صبح از کوه سر بر کرد، می پوشد ازین طوفان رخ آیا صبح؟


دوست عزيز بعدي => سهراب سپهري

[zhoana]

روشنی من گل آب

ابری نیست
بادی نیست
می نشینم لب حوض
گردش ماهی ها روشنی من
گل
آب
پاکی خوشه زیست
مادرم ریحان می چیند
نان و ریحان و پنیر
آسمانی بی ابر اطلسی هایی تر
رستگاری نزدیک لای گلهای حیاط
نور در کاسه مس چه نوازش ها می ریزد
نردبان از سر دیوار بلند صبح را روی زمین می آرد
پشت لبخندی پنهان هر چیز
روزنی دارد دیوار زمان که از آن چهره من پیداست
چیزهایی هست که نمی دانم
می دانم سبزه ای را بکنم خواهم مرد
می روم بالا تا اوج من پر از بال و پرم
راه می بینم در ظلمت من پر از فانوسم
من پر از نورم و شن
و پر از دار و درخت
پرم از راه از پل

از رود از موج
پرم از سایه برگی در آب
چه درونم تنهاست
################################

دوست بعدی از نادر نادرپور