♥دلـنـوشـ ـتـه هـاي ِنیـکی فـیـروز کـوهـی ♥

[MELINA]

دوستان عزیز در این تایپیک نوشته های نیکی ِ فیروز کوهی رو خواهیم گذاشت .

___

انّا لله و انّا الیه ....
به زبانم نمیآید
من مرگ را دیده ام
مرگِ آفتاب
مرگِ پنجرههای رو به باغ
مرگِ شرجیِ سرزمینهای شمال
مرگِ دوست ... دوستی ... رفاقت
مرگِ یک مرد کنارِ صداقت
مرگِ دعا
مرگِ دستهایِ رو به خدا
مرگِ کودکانِ شجاع
مرگِ نفس
مرگِ غم انگیزِ زندانی در قفس
مرگِ یک شب بی عشق ... بی هوس
مرگِ آواز
مرگِ یک زن پر از نیاز ... پر از نیا ا ا ا ا ز
من مرگِ قلم در دستهایِ خودم
مرگِ واژه در شعرهای خودم
من عکس مرگ را به جای تصویر لبخند دیده ام
به زبانم نمیآید
به زبانم چیزی جز صبر نمیآید

نیکی فیروزکوهی

[MELINA]

مرد باشی

تنها باشی

دلتنگ باشی

آواره ی کوچه و خیابان باشی

وقتی به اولین زنی که شبیهِ اوست میرسی

نزدیک میشوی

سیگارت را روشن میکنی

بعد پشت دستت را خو و و و و و ب داغ میکنی

دا ا ا ا ا ا غ

....

این داستان هیچ دنبالهای ندارد

نیکی فیروزکوهی

[MELINA]

خیال کنیم همه گفتنیها را گفته ایم

دیدنیها را دیده ایم

راهها را رفته ایم

خیال کنیم رسیده ایم

خیال کنیم همه را دوست داشته ایم

همگان ما را دوست داشته اند

عشق ورزیده ایم

بوسیده ایم

بوییده ایم

لمس کرده ایم

خیال کنیم شب داشته ایم

روز داشته ایم

خیال کنیم کنار دریا غروب داشته ایم

خیال کنیم روزگار خوشی داشته ایم

خیال کنیم این خواب ، خوابِ ما

این رویا ، رویای ماست

خیال کنیم حالا که میرویم

بدهکار هیچ قلبی

هیچ دستِ گرمی

خیال کنیم بدهکار هیچ آرزویی نیستیم


نیکی فیروزکوهی

[ÐOҜH] JÎG@R]

یک روزِ آفتابی را انتخاب کن

خودت را سریع به خانه برسان

راحت ترین مبلِ خانه را انتخاب کن

پرده ها را کنار بکش ( اتاق نباید تاریک باشد)

در زیباترین فنجانی که داری قهوه بریز

و در آرامش کامل

در روزِ روشن

بدور از استرس های خارج از خانه

تمام عکس هایش را پاره کن

تمام خاطراتش را یکی یکی دور بریز ( نیازی به مرورِ دوباره هم نیست)

تمامِ کلمات راست و دروغش را از ذهنت پاک کن ( در هر صورت فرقی نمیکند)

بعد با شکوهِ تمام چروکِ لباست را مرتب کن

مثلِ آدمی که هیچ وقت عاشق نبوده

مثلِ آدمی که همیشه تنها بوده

از خانه بزن بیرون

بگذار زندگی یک نفسِ راحت بکشد

[MELINA]

تمامِ فکر هایم را کرده ام

بهترین راه همین است که یک شب زلزله ای بیاید

قاره ی من را به قاره ی تو نزدیک کند

همان شب من تنها جاده ی مانده تا رسیدن را بدوم

و بدوم

... و بدوم

صبح تو را کنارِ خانه جنگلی کوچکی ببینم

که بی قرارِ آمدنِ من ایستاده ای

با سرِ انگشتان مردانه ات موهایِ سیاهم را پشتِ گوشم بزنی

و با مهربانی بپرسی

صبحانه نانِ محلی می خوری با پنیر و گردوی تازه؟؟


نیکی فیروزکوهی

[MELINA]

به خیابان برو

دستِ یکی از این آدمهای سیاه و سفید را بگیر

و میهمانش کن به یک تانگو ی خیابانی

گورِ پدرِ عشقهای باکره

گورِ پدرِ روزهای رنگی

گورِ پدرِ انتظار

گورِ پدرِ تنهایی

صداقت تا چه حد ؟؟



نیکی فیروزکوهی

[mahta007]

هفته*های خالی* از لحظه*های تو
روز*هایِ بارانی که جای هیچکس خالی* نیست جز خودت
غروب*هایی* که بی* جهت دلم می*گیرد
حرف*هایی* که هرگز به هم نگفته ایم
شعر*هایی* ، پر از واژه*های غمگین
نگاه*هایِ غریبه، نگاه*هایی* که دیگر مال من نیست
تنهایی
بی* آغوشی
امید*های واهی
شب*های طولانی
تمام اینها به من میگوید که تو چیزی جز یک خواب نبودی
یک رویا
یک آرزو
یک خیالِ خوب که هنوز گرمم می*کند
یک صدایِ آشنا که با عشق صدایم میزند
خوابِ من پر از مهربانی است
پر از نوازش
پر از حرف*های خوب
دیوانه نیستم
دوستت دارم
باورم کن
زیباست ، لحظه*های خوشِ دوست داشتن کسی* که حتی نیست


نیکی* فیروزکوهی

[وحید-قمی]

خسته ام
از خودم خسته ام
از شما
روزهای بی حوصلگی
شبهای کشدارِ تنهایی
از این شعرهای تکراری
عشق ها
عاشقانه ها
حتی شکستهای تکراری
از این حضورهای مترسک وارِ پر از تردید
از امتدادِ مستمر چهار فصلی که از کفِّ ما میروند
بدون هیچ چ چ چ تغییر ... بدون هیچ تغییر
خالی شده ام
خالی میروم
هیچ فکری در سرم نمیماند ... نمیآید که بماند
همین روز هاست که کاغذِ سفیدی به اشتراک بگذارم
فقط با یک امضا
یا چه میدانم
یک شکلک
یکی از این قلب هایی که همه برایِ هم میفرستند
یا دستی که باید تکان بخورد ولی نمیخورد
همین روز هاست که خودم را یک جایی گم کنم
نه ... اینبار پشتِ دود سیگار نیست
یا میانِ انبوه واژههای بی سرانجام
یا در سوگِ نیمه رفاقتهای گاه و بیگاهی
این بار
در کوچه پس کوچههایِ کودکیِ کسی
که زود بزرگ شد
نیمه برهنه
عصیانی
شورشی
و با دلی پر بزرگ شد
کسی که این روزها ... عجیب خسته است

توسط مدير ويرايش شد

[Bahar]

گاهی دلم می گیرد

برای تمام جنین هایی که

چند لحظه مانده به وقوع بودنشان ، سقط می شوند

در هیبتِ یک دیو

دستم را میگذارم همانجایی که باید می بودی

و ریسه میروم

هه
چیزی را از دست نداده ای بچه پلنگِ من!

مادرت جز هم آغوشیِ آخرِ شب به هیچ عشقی مؤمن نبود

مادرت غروب ها شعر هایش را با شیشه ی شراب عوض می کرد

ولی نگذاشت دچار خوفِ دنیا شوی

اینجا زندگی نیست

اینجا میدانِ مین است

بی چکمه

نمی شد به دنیا یِ ما بیایی

هیچ کجای دنیا شعر را با یک جفت چکمه ی بچه گانه عوض نمیکردند ...

وگرنه ...

شاید ....

[mahta007]

عجیب مرا یادِ داستانِ شازده کوچولو می**اندازی
تو و خورشید باهم در آمدید
کاش تو هم
مثل گل او
کمی* محبت
پشت نیرنگ*هایت داشتی
و چقدر راست میگفت
که گلها پر از تناقض اند

هیچ وقت نفهمیدم چطور دوستت داشته باشم
هیچ وقت نفهمیدی چطور دوستم داشته باشی*

نیکی* فیروزکوهی

[MELINA]

آخر قـصه را بــردار و بـا خـودت ببر ...

همـان یـکی بود و یـکی نبود !

همـان گنـبد کـبود را بـرای مـن بگـذار ....

در فکـر شـروعی دوبـاره ام !

مـــن بودم و هـنوز کس دیـگری نـبود !؟


نیکی فیروز کوهی

[MELINA]

دلم یک آغوش بی غربت می خواهد ،

یک آغوش پر سلام ، پر نوازش

یک آغوش آرام و نجیب ، بی بهانه

یک آغوش عاشقانه ، پر ترانه

دلم یک بغل خالی از قانون طبیعت

یک بغل برای تعبیر خواب من

یک آغوش بیرنگ ، بی نیرنگ

یک آغوش پر فریاد از عشق من

دلم یک دل گرم برای حرفهای من

دلم یک کلام حرف برای دل من

دلم یک آغوش پر نوازش ؛

دلم انگار تو را می خواهد

دلم انگار تو را می خواهد ...


نیکی فیروزکوهی

[نسترن]

تقدیم به تمام آنهایی که منتظرند ، به کسانی که امید برگشت دارند ... حتی کسانی که هیچ آمدنی را دیگر باور ندارند

نازنینم !
عادت نیست از این فاصله برای تو نوشتن
اجبار است
اینجا هیچ چیز محدودم نمیکند
نه زمان
که خودت می*دانی تنهایی ثانیه ها را ثابت تر از هر گونه مروری می کند
و نظمِ تکرارِ لحظه ها ، درد ناک ترین اتفاقی ست که برای روحِ همیشه منتظرت می افتد
نه مکان
راستی می دانستی سیاهچال ، پنجره ندارد ؟
اعترافش هم وحشتناک است ، ولی همین تاریکی ، همین سکوت محض ، این درد ، تو را به من نزدیکتر
می کند
و نه آدم ها
با حضور های کم رنگشان
با بودن هایی که به بدترین وجه ممکن واقعه ی نبودن تو را یادآوری می کنند
با منطقی که من نمی فهمم
با احساسی که آنها نمی فهمند
بعد از تو ، هیچ چیزِ آدم ها ، جز لحظه ی وداع شان ، برای من شور آفرین نیست
می بینی؟ چیز بیشتری برای فرو ریختن ندارم
هیچ چیز محدودم نمی کند ، جز جاده ها
جاده ها شریک جرمند با رفتن تو
جاده یعنی نبودن ناگهانی
یعنی باد
خاک
گذر گاه
قهوه خانه های نیمه راه
و تمام اینها میتوانند یک نفر را با خود ببرند
و میتوانند یک نفر را با خود باز گردانند
تکلیفِ من با راهی که رفتی ، هرگز روشن نشد
دو راهی، اینجاست که من ایستاده ام ، نه جایی که تو رفته ای
من هرگز به مرگ های بی دلیل اعتقاد نداشته ام
برای من هیچ چیز برای همیشه نابود نخواهد شد
اینجا که من ایستاده ام ، هیچ کس نمی میرد
هیچ عشقی نمی میرد
برای من راهی جز اعتقاد باقی نمانده است
وقتی تمام زندگی ات نیاز میشود
ایمان به بازگشت
سرسختانه ترین دغدغه ی روزگارت می شود در مه آلودگی ِ غمناکِ دنیایی که برای خودت ساخته ای
فکرِ آمدنِ تو ، فکرِ بیهوده ای نیست
حتی اگر بازگشتی نباشد
در سرگردانیِ بی انتهای من ، اگر امیدی نباشد ، تمام این عشق رو به بطالت می رود
همیشه گفته ام
اسارت در خاطراتِ کهنه ، شیرین تر از تخریبِ احساس برای رهایی ست

***نیکی فیروزکوهی***

[اشک]

بیا به محل قدیمی* خودمان سری بزنیم

کودکیمان را بدزدیم

بسپریم به دست عمو زنجیر باف

و با خیال راحت ببینیم توپ*هایمان تا کجا هوا میرود

...

خود خواهی* *ست

ولی* برای یک روز هم که شده

دلم نمی*خواهد به توپ*های جنگ فکر کنم

یا به بچه*هایی* که هرگز توپ*هایشان بالا نمی**رود

بچه*های که توپ*هایشان هیچ کجا نمی*رود

بچه*هایی* که عمو هاشان زنجیر در دست دارند

و جز رویا چیزی نمی**بافند

....

دلم فقط روز*های شاد را می*خواهد

شادمانه*های بی* سبب

شادمانه*های بی* سبب

این .... خود خواهی* نیست

[Bahar]

یـ ـک اتاق

یک تخت

یک بغل

سهمِ ما از زندگی تجردی ست که ریشه در تشنجِ

دست ها دارد

ما چیزی نیستیم جز دیوانگانی که

به دردِ خود خنده می کنند

و به روزگارِ دیگران گریه

ما

عاشقانِ سرخورده از کذبِ قلب های متمدن

خسته از بیگانگی بستر ها

خسته از بستر های بیگانه

تن به تاریکی و تنهایی و دود داده ایم

ما

تک خوابه هایی که باور کرده ایم

با دو خط شعر

می شود از مردگان فاصله گرفت

ما محکومین به سلول های انفرادی

که یک روز باید اعتراف کنیم

سهمِ ما از زندگی

یک اتاق

یک تخت

یک بغل

بیشتر نیست